Beste Meneer de Overbuur

Beste Meneer de Overbuur

28 februari 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Allereerst mijn welgemeende excuses. Ik geloof dat ik u behoorlijk heb laten schrikken toen ik probeerde onopvallend een foto van u te maken en plotseling de flitser aan bleek te staan. Ik heb deze telefoon pas net, ziet u en ik weet dus nog niet hoe ik ermee om moet gaan. Maar u wilt natuurlijk weten waarom ik u überhaupt wilde fotograferen? Dat zal ik u vertellen.

Twee maanden geleden ben ik in deze kamer komen wonen. Ik was meteen verliefd op deze ruimte omdat er zulke grote ramen in zitten. Niet zomaar ramen, maar ‘mensen-kijkramen.’ Ik zou makkelijk de rest van mijn leven in mijn leunstoel kunnen zitten en naar buiten kijken. U moet toegeven; in deze straat is een hoop te zien! Elke morgen honderden studenten op fietsjes richting Zernike, de drukbezochte bakker met al die zeurkinderen die per se een kaasstengel moeten hebben en natuurlijk Epke Zonderland die elke vrijdagavond door z’n vriendin erop uit wordt gestuurd om het vuilnis weg te gooien, waarvoor mijn huisgenoten en ik haar zeer dankbaar zijn. Het zult u niet verbazen dat ik tijdens het mensen-kijken op een gegeven moment een blik op uw kamer wierp.

Toen ik bij u naar binnen gluurde zag ik een lichtelijk bejaarde student die een groot deel van de dag zit te tikken achter z’n laptopje of staand televisie kijkt met nepplanten in de vensterbank en een dikke kater. Dit interesseerde mij. Wie is deze man? Misschien is het wel een geheim meesterbrein die speeches schrijft voor mensen als Mark Rutte op voorwaarde dat hij in de anonimiteit mag blijven, onder het mom van ‘objectiviteit en rust’. Tegelijkertijd werkt hij ook voor Geert Wilders en krijgt daar dubbel betaald zolang hij maar blijft doorgeven of Mark nou eindelijk een vriendin heeft. Tot nu toe jammer genoeg nog weinig interessant nieuws vanuit Huize Rutte.

Of misschien is het wel een potentiële crimineel die het compleet gehad heeft met globalisering, economische crisis, integratiebeleid, boeren zonder vrouwen, Sven Kramer, tanden poetsen, belasting, nieuwe dienstregeling, boeren met vrouwen, One Direction, wassen op 30 graden, afvalpassen, aardbevingen en Vladimir Poetin; dus gewoon met alles en daarom maar besloten heeft om er een einde aan te maken. Niet alleen een einde aan zijn eigen leven, maar aan de hele wereld! Achter zijn computer zit hij een bom te programmeren die hij ergens in een diepe aardgas-boorput zal gooien zodat de hele aarde zal ontploffen. Muhahahahaha

Wat ook nog kan is dat hij een liefde heeft zitten in Bangladesh die hij heeft ontmoet tijdens een stage voor zijn studie. Helaas heeft hij haar bij afloop beloofd ‘elke dag te zullen schrijven’ en zij blijkt iets dwingender te zijn dan van tevoren leek, waardoor hij nu gedwongen is om elke dag een brief van minstens 16 kantjes naar Bangladesh te sturen. Mevrouw is nogal veeleisend en dreigt constant de relatie te verbreken als hij niet wat beter z’n best doet met z’n semi-literaire hoogstandjes. Hij is en blijft smoorverliefd op haar en zal dus altijd naar haar blijven luisteren, de arme stakker. Hij heeft geen vrienden meer, z’n familie wil hem niet meer kennen, maar gelukkig blijft z’n dikke kater hem altijd trouw.

Beste Meneer de Overbuur. Ik weet nog steeds niet wie u bent. Na het flits-voorval hebt u ook steeds vaker uw gordijnen dicht, waarschijnlijk omdat u denkt dat ik een stalkerige journaliste ben die uw speeches / wereldverwoestende bom aan het ontdekken is of een ver familielid van uw Bangladese schone die controleert of u wel echt zelf die brieven schrijft. Wees maar niet bang! Ik ben gewoon uw brave overbuurmeisje die het soms niet kan laten om bij het mensen kijken haar gedachten op hol te laten slaan.

Liefs,

Lucia