Bloed, zweet en bosbessen

Bloed, zweet en bosbessen

25 augustus 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Zo zo, nou nou, poe poe, he he. Eindelijk die loodzware tas met ik-ben-terug-van-vakantie-en-ik-heb-dus-niks-in-huis-maar-wel-honger-boodschappen. Na drie weken kan ik mijn Optimelverslaving weer oppakken. Even sleutels zoeken… kutjecola. De bosbessen zijn ontsnapt.

Dit lijkt misschien niet zo’n drama, maar het was vrij rampzalig. Het bakje met bosbessen was open gegaan en alle bosbessen lagen verspreid door mijn lichtgroene tas. Alle bosbessen. En geloof me, er zitten meer bosbessen in zo’n doosje dan je zou denken. Misschien dat ze daarom ook zo achterlijk duur zijn. De bosbessen hadden meteen bedacht dat het wel een leuk idee zou zijn om naar de onderkant van mijn tas te vluchten en op zo’n manier te gaan liggen dat als ik een van de twee pakken Optimel zou verplaatsen, ze allemaal geplet zouden worden en als fonteintjes hun blauwe kleurstoffen zouden verspreiden. In mijn lichtgroene tas.

En dat is naar hoor. Echt naar. Ik wilde gewoon naar boven, boodschappen opruimen en eindelijk een glas Optimel en m’n chocolate chips cookies gaan verorberen. Maar nee, een beweging zou mijn complete tas en mijn veel te dure bosbessen vernielen. Dan zou ik die tas wel meteen weg kunnen flikkeren. Groen met blauwe stippen is een trend die nog nooit in is geweest en dat waarschijnlijk ook nooit gaat zijn. Als ik dan ooit iets in die tas gooi, zal het er waarschijnlijk blauw uit komen. Heeft m’n moeder al m’n mooie bloesjes gewassen en komen ze als smurfenkostuums in Groningen aan.

Dus ik ging als volgt aan het werk; als een soort Dokter Bibber haalde ik elk product uit m’n tas en zette die op de drempel. Dit moest zeer tactisch gebeuren, aangezien het natuurlijk desastreuze gevolgen zou hebben als de boodschappen zouden gaan verschuiven. Het duurde dan ook even voordat ik klaar was. Vervolgens heb ik alle duizend bosbessen weer opgesloten in hun doosje en voor straf meteen opgegeten. (Na m’n glas Optimel dan.)

Dus wat is de moraal van dit verhaal: mocht je zin hebben in bosbessen, neem dan een rol ducktape mee naar de Jumbo.