Bridget Jones op een Bakfiets

Bridget Jones op een Bakfiets

24 december 2013 door Lucia
Deel deze pagina

Welke held met een auto in Groningen kan mij morgen helpen een bank te verhuizen? Natuurlijk staat daar een kratje bier en mijn eeuwige dank tegenover’. Zo luidde mijn wanhopige facebookstatus van afgelopen week. Helaas kreeg ik geen reactie. Aan het eind van de dag antwoordde gelukkig een vriendin met de gouden tip: ‘huur een bakfiets :)’. Achteraf zou dit het slechtste plan ooit blijken, maar ja, dat wist ik toen nog niet.

Vol vertrouwen stapte ik die ochtend de stadswerkplaats binnen. Ik kreeg een prachtige bakfiets toegewezen en wilde al meteen gaan zitten, maar de eigenaar hield me tegen. ‘Heb je ooit op een bakfiets gezeten?’ ‘Uh nee, maar zo moeilijk kan het toch niet zijn?’ De man keek lichtelijk verontrustend. ‘Nou er is wel een aantal dingen dat je moet weten.’ Een bakfiets blijkt niet zomaar een fiets met een iets groter mandje. Je moet bijvoorbeeld remmen met een hendel tussen je benen, je kan alleen megagrote bochten maken en het allerbelangrijkste: Je mag nooit stoppen met trappen. Waarom? Nou laten we het erop houden dat dan de wereld vergaat.

Nog steeds vol goede moed sprong ik op het zadel. Wat kon er nou mis gaan? Al snel kreeg ik daar antwoord op. In Groningen zijn er namelijk andere verkeersregels dan waar ik vandaan kom. Op kruispunten gaan alle stoplichten voor fietsers tegelijk op groen. Het is dan de bedoeling dat je rechts voor laat gaan en zo alles fietsers tegelijk en in vrede het kruispunt over kunnen. In de praktijk is er toch meer sprake van de ‘ieder-voor-zich-mentaliteit’. Als je dus als je dus iets langzamer bent, heb je kans dat er een grote stroom fietsers van links komt, waarop jij eerst moet wachten voordat je kunt oversteken. Nou kom je met een bakfiets over het algemeen iets trager op gang dan gemiddeld. Dit resulteerde in een situatie waarin ik, midden op een groot kruispunt stond met mijn bakfiets. Alle fietsstoplichten waren inmiddels al op rood en alle autostoplichten sprongen op groen. Angstig zag ik de auto’s naderen. Ik was net Bridget Jones op skivakantie. Gelukkig bleef ik wel doortrappen.

Bridget Jones vervolgde haar weg. Helaas was het fietspad zo smal, dat alleen zij er net overheen kon. Iedereen die haar inhaalde via de stoep, belde geïrriteerd, maar dat kon Bridget niks schelen. Ze was allang blij dat ze vooruit kwam en nog steeds niet gestopt was met trappen. Toen kwam ze aan bij het huis waar de bank moest worden opgehaald. Halverwege dus! Bank erin (paste net) en weer door. Bridget moest nu wel opschieten, omdat het anders ging regenen en alle moeite voor een verlepte IKEA bank was geweest.

Ze moest nog wel even wachten voor een gesloten overgang, wat ze helemaal niet erg vond. Zo kon ze even op adem komen, want ja, ze was nog steeds niet gestopt met trappen! Toen de spoorbomen weer omhoog gingen, zette Bridget snel haar roeibenen weer in. Helaas klonk daar, toen ze net onder de spoorboom door was, weer het geluid van een naderende trein. De volgende spoorboom ging ze niet op tijd halen, dus bleef er maar één oplossing over: ACHTERUIT!! Bridget haalde de hendel over, kwam piepend tot stilstand, viel half van de bakfiets af en begon deze terug te duwen. Net op tijd. Gelukkig had Mark Darcy het niet gezien.

Wonder boven wonder is het me gelukt mijn huis te bereiken zonder al te veel auto's te hebben beschadigd. Het voordeel van deze trip vol bijna-doodervaringen en Bridget Jones acties, is dat ik nu extra blij ben met mijn bank. Ik betrap mezelf erop dat ik er vaak gewoon minutenlang naar zit te staren, mijn mondhoeken langzaam omhoog gaan en ik een klein zuchtje van ontroering slaak. Ik kan nog steeds amper geloven dat ik het gehaald heb. Maar de volgende keer ga ik toch wachten op die held met een auto.