Dagje-uitbejaarden

Dagje-uitbejaarden

03 oktober 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Het gros van de studenten reist op vrijdagavond met de trein naar ‘thuisthuis’. De trein zit dan helemaal volgepropt met vieze-waszakken, studieboeken en brakke hoofdjes. Ik besloot een keertje op zaterdagochtend te gaan, met het idee dat er dan vast meer ruimte zou zijn. Dit bleek helaas niet het geval te zijn. De trein was namelijk tot de nok gevuld met – zoals ik ze noem – de dagje-uitbejaarden.

Laten we er niet omheen draaien; Groningen ligt een roteind verwijderd van de rest van Nederland. Voor studenten is dit helemaal geen probleem. Met je OV kun je het hele weekend of doordeweeks gewoon gratis het land door touren. Ik ben echt van mijn gele pasje gaan houden het afgelopen jaar. De dagje-uitbejaarden hebben hun eigen strategie ontwikkeld om de dure OV-prijzen te omzeilen.

Tegenwoordig kun je bij de HEMA, Kruidvat en Albert Heijn dagkaarten kopen, waardoor je voor 15 ekkies onbeperkt mag reizen. Doordeweeks zijn de dagje-uitbejaarden dus het internet aan het afspeuren naar de beste acties, om vervolgens tussen de andere dagje-uitbejaarden in de rij te gaan staan voor de Jumbo. Je moet wat over hebben voor een dagje Deltawerken.

Apetrots zitten ze dan in de trein richting Zwolle. ‘Nou Truus, dat hebben we toch maar weer goed geregeld.’ Met een glimlach van oor tot oor beginnen ze met het verorberen van Sultana’s en het opnieuw strikken van hun wandelschoenen. De sfeer in de coupé is fantastisch, tot het moment dat de conducteur binnen komt. Dagje-uitbejaarden zijn namelijk heel goed in het uitzoeken van de beste acties, maar er komt toch iets meer kijken bij dit type dagkaarten. Vaak zijn ze pas geldig na 9.00 uur / moet je nog ergens stempelen / moet je ook je ID kaart meenemen / moet je niet alleen het bonnetje, maar ook het ticket zelf uitprinten / geeft het je niet het recht om in de eerste klas te gaan zitten of geld het alleen voor een bepaalde datum. En geloof me, dit gaat zelden goed.  

‘Mevrouw, weet u dat dit niet het ticket zelf is, maar de bon? Hier kan ik u eigenlijk niet verder mee laten reizen.’ Truus krijgt de kleur van haar vuurrode wandelsokken. ‘Oh meneer, dat had ik echt niet gezien! Het staat er ook niet duidelijk op en dat bonnetje bewijst toch dat ik het ticket ergens heb?’ Greet valt bij: ‘Ja meneer, Truus ziet zo slecht. Met -9 en een dubbele cilinder is het verschil tussen en ticket en een bonnetje echt niet te zien. En we willen al zo lang naar de bollenvelden, ziet u. Dit is het laatste weekend dat het kan en misschien is dit wel de laatste keer in haar leven. Truus is zeer slecht ter been, ziet u. Daar kunt u zich misschien weinig bij voorstellen, maar het zou zomaar kunnen dat ze volgend jaar niet eens meer een trein in kan stappen. Dit wilt u haar toch niet ontnemen?’

Ja, de dagje-uitbejaarden gaan ver. Zo lang erover gedaan om die computer aan de praat te krijgen, zo lang gespeurd op het internet, zo lang in de rij gestaan voor de HEMA, zo hard gevochten met de andere dagje-uitbejaarden om het laatste kaartje en zoveel Sultana’s ingekocht. Deze conducteur zou hun dagje naar de Keukenhof dus mooi niet verpesten. De conducteur kijkt vermoeid naar de twee vriendinnen. ‘Oke, voor deze keer dan. Maar voor de volgende keer raad ik u aan het ticket uit te printen. Mijn collega heeft misschien een iets minder goed humeur.’

Als de conducteur de coupé verlaten heeft, keert de ontspannen sfeer weer terug. ‘Nou Truus, dat ging maar net goed he? Wil je nog een Sultana?’ Ik strijk tevreden over mijn OV-kaart. Toch wel fijn dat ik niet elke keer een heftige speech hoef te houden over cilinders en moeilijke knieën om naar huis te mogen.