De bemenste fietsenstalling

De bemenste fietsenstalling

11 januari 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Elke vrijdagmiddag vanaf 12.15 uur begint een stroom studenten zich richting het station te begeven. Met een rugzak vol studieboeken en een plastic tasje met vieze was gaan zij op weg naar ‘thuisthuis’ - 'thuis' is natuurlijk Groningen, 'thuisthuis' is waar paps en mams wonen -. Maar voordat ze de trein in springen, geven ze eerst hun fiets af bij de ‘bemenste’ - vast een poging tot een niet-discriminerend alternatief voor ‘bemande’ - fietsenstalling. Ik doe dit natuurlijk ook, met alle liefde zelfs.

Je kunt bij de bemenste fietsenstalling namelijk van vrijdagmiddag tot maandagochtend GRATIS je fiets stallen. Ik zal het nog even herhalen. Je kunt daar, in een bewaakte stalling dus, van vrijdagmiddag tot maandagochtend, net als je het nodig hebt, GRATIS je fiets stallen. Ik begrijp niet waarom ze niet gewoon een euro per dag vragen, want dan hadden ze zo een vakantiehuis op Bora Bora kunnen aanschaffen. Maar goed, ik klaag niet.

Dat is niet het enige. Deze mensen wachten ook nog eens totdat de allerlaatste trein aangekomen is. Dus geen paniek bij vertraging; op zaterdag staan ze bijvoorbeeld gewoon tot 2.00 uur voor je klaar om je geliefde tweewieler aan je terug te geven. Inmiddels zou ik met gemak mijn hele muur kunnen behangen met alle bonnetjes die ik van ze heb.

Zelfs als je zwaar gestrest, met een knalrood hoofd en hysterisch wapperende armen aan komt rennen, hijgend vertelt dat je toch echt over een kwartier bij tutorgroep moet zijn om een presentatie te houden, dat niet bepaald gaat redden zonder rijwiel, maar dat je helaas pindakaas precies vandaag je bonnetje spontaan bent verloren, strijken ze met een hand over hun hart. Ik hoefde niet eens flirterig te glimlachen of charmant en heupwiegend binnen te komen lopen. Sterker nog, ik zag eruit als een geflipte plofkip die weet dat hij geslacht gaat worden en met z’n hoofd in de ketchup is gedipt. Zij snappen op zo’n moment hoe belangrijk mijn neongroen met goud gespoten barrel voor me is (en dat niemand ooit zo’n wrak zou stelen) en geven ‘m met een knipoog mee. Echt, als ik niet zo laat was geweest voor tutor, had ik die man wel kunnen zoenen.

Nu zit ik in de trein richting Zwolle, samen met nog een paar honderd studenten. Mijn neongroen met goud gespoten barrel heb ik ingeruild voor een flitsende retro Batavus. Ik zou mijn nieuwe liefde nevernooitniet zomaar een weekend op straat laten staan, zelfs niet met zes extra hangsloten. Gelukkig staat hij dit weekend bij de bemenste fietsenstalling en weet ik zeker dat er goed voor hem gezorgd wordt.