De coachploeg

De coachploeg

27 november 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Daar stonden ze in het schemerlicht van de Groningse avond; vier jongens op de uitkijk voor een groep meisjes die snel zou arriveren. Ze waren gekleed in pak, gestreken overhemden en hun haartjes waren netjes gekamd. Stomverbaasd bleef ik staan. Met m’n knalroze ploegpet was ik lichtelijk underdressed bedacht ik me. Ze hadden onze woorden toch niet serieus genomen?

Op mijn roeivereniging, Gyas, is het gebruikelijk dat in november de eerstejaars ploegjes gaan vormen. Je zoekt een groepje van rond de acht mensen bij elkaar die ongeveer even vaak willen roeien, geen ruzie krijgen over het wel of juist niet kijken van expeditie robinson op de donderdagavond en die het eens kunnen worden over de ploegnaam. Naast je eigen ploegje heb je nog een stuurploeg en een coachploeg nodig, meestal van het andere geslacht.

Als ouderejaars ploeg wilden wij graag een eerstejaars ploegje coachen. We waren dan ook blij toen een groep jongens ons vroeg na een training. Toeval wil alleen dat we op dat moment in een nogal melige bui waren, wat resulteerde in de volgende uitspraak. ‘Ja, we willen jullie wel coachen, maar daar zit een aantal voorwaarden aan verbonden. Allereerst moeten jullie een handgeschreven verzoek indienen bij de ploegvoorzitter op roze papier met gouden inkt zonder spelfouten. Daarnaast willen we graag dat jullie een keer voor ons gaan koken in pak en we willen voor iedereen een roos en chocola.’ De jongens keken elkaar even aan. ‘Deal.’

‘Zouden jullie aan die kant van de kamer willen gaan zitten? Dan gaan wij nog even de gang op.’ Daar zaten we dan. In de woonkamer van het ploegje dat we allang als coachploegje hadden geaccepteerd, maar dat hielden we natuurlijk nog even voor ons. Na een paar minuten gesmoes op de gang te hebben gehoord, veranderde de muziek uit de speakers ineens naar het love actually achtergrond muziekje. Het licht werd gedimd en daar kwamen ze een voor een binnen met elk een roos in de hand. De ploegvoorzitter, aka Peter, begon met een emotionele speech over hoe ontzettend graag ze ons als coach wilden hebben, maar dat hun karige studentenbudget helaas geen ruimte bood voor gouden inkt en chocola.

Toen gingen de mannen op hun knieën, toverden ze gitaren, harpen en mondharmonica’s tevoorschijn en begonnen ze hartstochtelijke chansons te zingen – achtstemmig – met de rozen in uitgestrekte armen en barstten we allemaal in tranen uit. Ongeveer.

Oké niet helemaal, maar het kwam zeker in de buurt. Misschien een idee voor als ze ons volgend jaar weer als coachploeg willen? Want daar zit natuurlijk wel een aantal voorwaarden aan verbonden…