De gouden envelop

De gouden envelop

27 juli 2016 door Lucia
Deel deze pagina

Op een woensdagavond loop ik met mijn ouders door het Noorderplantsoen. We zijn op weg naar een restaurantje. Het is een zwoele zomeravond waardoor het terras afgeladen is. Maar door zielig te kijken naar de serveerster en de benodigde creativiteit met tafelindelingen toe te passen, weten we toch een plekje op het terras te bemachtigen. Als ik even naar binnen loop, kom ik langs een mevrouw die naast de deur zit. Ze bekijkt me van top tot teen, glimlacht en zegt ‘Nog gefeliciteerd hè!’. Ik glimlach verbouwereerd terug en loop verder. Gefeliciteerd waarmee? Dan snap ik het; ik heb een gouden envelop.

Diezelfde dag had ik de uitreiking van het Honours College gehad. Er had een ceremonie plaatsgevonden in het Academiegebouw en daarna waren alle bloemetjes, medailles, lovende woorden en uiteraard, de gouden enveloppen uitgereikt. In deze envelop zat mijn officiële bul, waardoor ik mezelf ‘afgestudeerd’ kon noemen. Ik doe dit alleen liever niet, want stiekem moet ik gewoon nog een duizend jaar durende master doen en voel ik me dan veel te oud.

Maar in het 402-jarige bestaan van de Rijksuniversiteit Groningen, zijn er de nodige enveloppen uitgereikt. De rode enveloppen voor Bachelors en Masters en de gouden enveloppen voor Honours College. Omdat veel Groningers het envelop-momentje al hebben mogen meemaken, werd ik de rest van de avond door meerdere mensen vriendelijke toegelachen en kreeg ik goedkeurende knikjes en felicitaties van voor mij totaal onbekenden. Het was een soort geheim genootschap, waar ik plotseling deel van uit mocht maken.

Zo was er een mevrouw in de Visserstraat die me al van veraf aan zag komen. Eerst zag ze mijn lakschoentjes en zwarte jurkje, toen keek ze naar de roos in mijn linker hand en naar mijn trotse ouders naast me liepen. Als laatste verschoof haar blik naar mijn rechterhand, waar haar vermoeden bevestigd werd door het gouden gevaarte. Dat bracht haar blijkbaar terug naar die ene avond in de jaren tachtig toen zij in een bloemetjesjurk en veel te oncomfortabele, maar daarom niet minder mooie, hakjes stond te poseren op de trap van het Academiegebouw. Naast haar stond haar vriendje met een scheef geknoopte stropdas te glimmen van trots en onderaan de trap probeerde haar vader met zijn nieuwe camera het tafereel vast te leggen. Het vriendje had ze helaas al jaren niet meer gezien en papa was helaas vergeten het dopje van de lens te halen, maar de herinnering was nog altijd daar. Ze keek me aan en glimlachte van oor tot oor.

Het Geheime Genootschap der Glimlachers bij Gouden Enveloppen (G.G.G.G.E.) houdt zichzelf op deze manier al 402 jaar in stand. Naar elke persoon in het bezit van een gouden envelop wordt breed geglimlacht, in het bijzonder als de persoon in kwestie een onbekende is. De persoon zal blosjes op de wangen krijgen en blij verrast zijn door dit gebaar. Hierdoor zal hij dit gevoel willen overbrengen op iedere gouden envelop-drager die in de toekomst zijn pad kruist en zal ook hij zich scharen bij het glimlachende geheime genootschap.