De Groningse Schouwburg

De Groningse Schouwburg

12 november 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Leiden, 2012

‘Leiden!!!!’ ‘Nee man, Leiden heeft niet zo’n groot podium.’ ‘Jawel ik weet het zeker. Ik hoor gewoon de Leidenaren lachen in de zaal. Zo’n gezellig bulderende lach, dat moet wel een Leidenaar zijn.’ ‘Lucia, face it, geen enkele cabaretier doet z’n première in dat mini-theater van ons.’ ‘Jawel!!! (denk stampende voet Lucia) Stiekem houdt Youp van ons. Al is dat er bij de afgelopen tien premières niet helemaal uit gekomen.’ Youp van ’t Hek vanuit de tv: ‘Ja dames en heren uit Groningen, dat had u niet gedacht he?’ (denk grumpy face Lucia)

Ik begreep er geen kont van. Waarom weken al die cabaretiers uit naar het o zo verre Groningen voor hun premières? Amsterdam heeft toch ook best leuke theaters? En Leiden had ik best gezellig gevonden… Maar nee, iedereen moest naar de Groningse Schouwburg. Alsof een bovennatuurlijke kracht hen richting de Martini toren zoog. Wat was er dan zo magisch aan dit gebouw?

Groningen, 2014

Na een jaartje zelf in Groningen te hebben doorgebracht, wilde ik het ook meemaken. Met een ploeggenootje had ik kaartjes gekocht voor het Groninger Studenten Cabaret festival. Onder het mom van ‘als we gaan, dan gaan we goed’ waren we voor eersterangs kaartjes gegaan. Als Youpperdepoep het mooi vindt, dan zal het wel mooi zijn.

Apetrots met onze eersterangs kaartjes liepen we richting de deur. We hadden de glimlach van Mark Rutte op ons gezicht en hielden onze kaartjes in uitgestrekte armen vast. Op ons voorhoofd stond geschreven ‘mogen we er even langs, deze dames zitten eersterangs’. Alle mensen moeste krakkemikkelige trappetjes op, maar nee wij mochten gewoon doorlopen. Het was net alsof we door de artiesteningang naar binnen mochten. Van de chaotische ontvangsthal kwamen we in een doodstille gang met rode vloerbedekking. Hoe verder we kwamen, hoe harder het geroezemoes van de zaal werd.

Toen we de deur naar de zaal in stapten, verwachtten we dat alle hoofden onze kant op zouden draaien, monden open zouden vallen en iedereen spontaan op zou springen om keihard voor ons te klappen, juichen, fluiten, flauw vallen, etc. Helaas was de reactie iets minder enthousiast, maar dat maakte onze stemming er absoluut niet minder op! De Groningse Schouwburg leek inderdaad op de Leidse (ZIE JE WEL) maar dan een stuk groter. Er was een extra balkon, het podium was ruimer en iemand had een moderne kunstenaar met frustraties op het plafond losgelaten.

Een leuke bijkomstigheid van het Studenten Cabaret Festival is dat de volledige zaal gevuld is met studenten. De gesprekken op de eerste rang - andere rangen heb ik natuurlijk niet meegemaakt - gingen dus niet over het nieuwe buitenhuis op Paaseiland, maar gewoon over de prijs van het bier en de hamsterweken. In de pauze was er gratis jenever en we kwamen lekker veel bekenden tegen.

Na dit bezoekje moet ik toegeven dat Youp gelijk had. De Groningse Schouwburg heeft iets magisch en dat komt misschien door het extra balkon, het grote podium, het statige gebouw of het moderne plafond – grapje, dat lijkt me onwaarschijnlijk -. Ik denk dat de hoofdreden het Groningse publiek is, dat nuchter genoeg is om duidelijk te maken is welke grap goed is en welke absoluut niet. De ultieme test voor elk cabaretprogramma dus!