Dromen over Draaimolens

Dromen over Draaimolens

18 september 2013 door Lucia
Deel deze pagina

‘Hee Luus, lekker geslapen?’ ‘Ja heerlijk! Echt zo fijn dat ze ons lieten uitslapen. Ik had ook een hele bizarre droom. Bizar, maar fijn. Heel fijn.’ ‘Wat was het dan? Toch niet weer over pindakaas?’ ‘Nee het ging over jou, onder andere. Iets met jou en mij in een draaimolen midden in de nacht in Appelscha. En iets met Gerbren Spoelstra. Je weet wel, die roeier die net terug is van het WK. Gek he? ‘Eh, Luus.’ ‘Ja?’ ‘Dat was geen droom.’

Op de laatste avond van het introductiekamp van roeivereniging Gyas, met als thema bROEIkas: Xtreem heet, lekker zuinig gekleed, was het feest losgebarsten. Roos en ik hadden na een zweterige brainstormsessie tijdens de avond voor het kamp uiteindelijk bedacht dat we als tuiniersters (werkzaam in de kas) konden gaan. Dus gewapend met geruite bloesjes, laarzen, een theedoek in het haar en kittige harkjes, gingen we naar het feest.

We hadden er weinig vertrouwen in, want hoe kon een feest met zo’n vaag thema ooit een succes worden? Niets bleek minder waar. Iedereen had het thema op een totaal andere manier geïnterpreteerd, waardoor de meest uiteenlopende kostuums waren samengesteld. Er waren brandweermannen, hete pepers, jongens in zwembroek, sexy schoonmaaksters, Griekse goden en mannen in Hawaï-outfit inclusief kokosnoot bh’s en stro-rokjes.

Het was een geweldig feestje met alle mensen die ik al ontmoet had, maar ook met totaal nieuwe mensen. Blijkbaar zijn we toen op het idee gekomen met een groepje om naar buiten te gaan en op de draaimolen te gaan zitten. En Blijkbaar was een van die mensen uit dat groepje Gerbren Spoelstra, een Gyaan die net terug was gekomen van het WK in Zuid-Korea.

Dus daar zat ik: hard rondtollend op een krakkemikkige draaimolen, midden in de nacht, in het Friese gehucht dat Appelscha heet, samen met een paar vrienden, die ik eigenlijk nog maar een half uur tot een dag kende, terwijl we met grote kracht rondgedraaid werden door een wereldroeier. We zagen eruit als tuiniersters, Hawaii-dansers en zwemmers, schreeuwden moord en brand en vreesden voor ons leven. Die wereldroeiers kennen hun eigen kracht namelijk niet en zijn makkelijk in staat om die draaimolen zo hard rond te laten draaien dat hij opstijgt. Dat lijkt misschien vergezocht in jouw ogen, maar op zo’n moment lijkt het logisch.

Dus toen ik ’s ochtends de slaap uit mijn ogen wreef en dat beeld weer op mijn netvlies verscheen, besloot ik dat dit onmogelijk waargebeurd kon zijn. Zoiets gebeurt alleen in films. Maarja, dat was voordat Roos mij verzekerde dat het echt gebeurd was en ik een theedoek in de bosjes naast de draaimolen vond…