En nu?

En nu?

25 december 2015 door Lucia
Deel deze pagina

Angstig kijk ik boven me, op zoek naar een punt om me aan vast te grijpen. Ik hijg alsof ik achterna gezeten wordt door een hond met drie koppen en m’n handen trillen. Ik sta op een klimwand in Kardinge, zonder eigenlijk te weten waarom. Ik besef me dat het aantal gekleurde plastic handgreepjes in mijn omgeving zeer laag is, maar ik zal toch echt dat plafond moeten bereiken voordat ik zonder schaamte naar beneden kan. Ik doe een poging om even naar beneden te kijken, maar krijg spontaan hartkloppingen, dus daar hou ik maar gauw mee op. Dus Lucia… en nu?

Een aantal weken daarvoor had ik een kaartje gekocht voor Kino Klandestino. Het concept houdt in dat je een kaartje koopt voor een film, zonder te weten welke dat is en waar deze afgespeeld gaat worden. Een paar uur voor aanvang hoor je waar je heen moet. Afgelopen jaren werden bijvoorbeeld locaties als een paardenstal, een leeg zwembad en een recyclingterrein gebruikt. Ditmaal was er gekozen voor de klimtoren in Kardinge als locatie. De hal was ingericht met zitzakken en campingstoeltjes, er was een bar met Vedett bier en nootjes en je kon gratis even klimmen.

Dankzij Kino Klandestino kom je dus op plekken waar je uit jezelf niet snel zou komen. Mij ontbreekt het namelijk volledig aan kracht en lenigheid. Daarnaast heb ik nogal hoogtevrees, of zoals de instructeur dat noemde ‘gezonde spanning bij hoogtes’. Maar toch bevond ik mij plots op die klimwand. Naast mij klom Roos twee keer omhoog in de tijd dat ik dat deed. Zij hield zich ook bezig met kleuren van handgreepjes, terwijl ik vooral bezig was met houvast vinden voor m’n rechterhand om mij geen pijnlijke dood te laten sterven.

Gelukkig is het belangrijkste onderdeel van Kino Klandestino niet het klimmen, maar het kijken van een heerlijke arty-farty filmhuisfilm. Dit keer was er gekozen voor de documentaire Valley Uprising, waarin de verschillende klim-generaties in een Amerikaans natuurgebied in beeld waren gebracht. Waar ik bij de eerste generatie al met m’n handen voor m’n ogen zat omdat ze in twee jaar tijd een berg van 3000 m beklommen, zat ik bij de derde generatie half bij Roos op schoot omdat zij diezelfde wand beklommen in een halve dag, zonder gereedschap en er vervolgens vanaf sprongen. Echte aanrader, maar zorg dat je je defibrillator bij je hebt.

Uiteindelijk bereikte ik het plafond en was de volgende stap: naar beneden. Het was vrij lastig communiceren met m’n instructeur, aangezien ik spontaan een tachycardie kreeg door naar beneden te kijken. Maar uiteindelijk hoorde ik de woorden ‘benen strekken met je voeten plat tegen de wand en handen los’. Geloof me, dit is een vrij onnatuurlijke beweging als je je op twintig meter hoogte bevindt en totaal geen vertrouwen hebt in dat lullige touwtje waar jouw volle gewicht aan hangt. Maar veel keuze had ik niet. Dus ondanks de kreten vanuit alle cellen in mijn lichaam (‘Nee Lucia! Wat je ook doet, niet je benen strekken!!’) deed ik het toch maar. Een paar seconden later stond ik op de grond. Volledig bezweet, maar levend. Tijd om neer te ploffen op een campingstoel met een bak nootjes.