Heerlijkheid op Plato Planet

Heerlijkheid op Plato Planet

29 september 2015 door Lucia
Deel deze pagina

Zondag 12.00 uur ’s middags: mijn wekker gaat af en ik open kreunend mijn ogen. Waar ben ik? Wie ben ik? Waarom voel ik me zo intens belabberd? En waarom heb ik !@#$%% die wekker gezet? Na vijf minuten heel diep nadenken komt alles terug. Gisteravond een enerverend feestje gehad en over een paar uur moet ik voor Oosterpoort staan om met een vriendin naar Plato Planet te gaan. Alle brakheid op een stokje, ik ga me maar eens fatsoeneren en die kant op.

En wat bleek? Plato Planet is de perfecte bezigheid op een brakke zondag. Het was oprecht heerlijk. Waarom was het dan zo heerlijk, Lucia? Nou, dat zal ik eens uitleggen. Om te beginnen was het heerlijk dat de kaartjes geen drol kostten. Je kreeg er namelijk zoveel als je wilde bij een kopje koffie van de Coffee Company. Daarnaast was het heerlijk dat er drie zalen waren met artiesten waar je stiekem nog nooit van had gehoord, zodat je niet hoefde te stressen dat je iets zou missen. Heerlijk was ook dat er in de ‘kleine zaal’ (die best wel groot was) van die kussentjes bij je onderrug waren. Heerlijk was het aanbod in voedsel: schepijs, nacho’s, hamburgers en champignon kebab. Maar nog heerlijker was mijn hipstersalade met pompoen, feta en ondefinieerbare pitten met mijn hipster-lychee limonade. Heerlijk was de popquiz waar alle oudjes aan het klagen waren dat ze de presentator niet konden verstaan en ik welgeteld één vraag goed had! (With a girl like you, pampampampampaaammm)

Waren de artiesten, ondanks dat je ze niet kende, dan ook heerlijk? Jazeker! Heerlijk was het funky pop-bandje The Brahms, die bonuspunten kreeg voor de knappe zanger mét lichtblauwe blouse. Ook heerlijk waren the Maureens: schattige dertigers die perfect driestemmig konden zingen met een opgezette schaap op het podium. Ze waren zo blij met hun publiek dat ze even een foto moesten maken na het laatste nummer voor op de schoorsteenmantel. Nog schattiger waren de jongens van Close Up, die er niet alleen lief uitzagen in, jawel, de lichtblauwe blouse, maar ook nog eens een glimlach op ieders gezicht toverden met songteksten als ‘I love you very, very, very, very much. Heerlijk toch? Heerlijkheid hoogtepunt was Orange Skyline, een indie rockband uit Groningen met een zanger in een vrouwenvestje die fantastisch kon dansen en met z’n broertje de sterren van de hemel zong.

Was er nog meer heerlijk aan Plato Planet? Oh absoluut! Het was namelijk heerlijk om te gluren naar het grote aanbod swingende vijftigers. Vroeger stonden ze elke avond met wijde broekspijpen en naveltruitjes in de discotheek, maar helaas was het nachtleven niet langer te combineren met hun ambtenarenbestaan. Vandaar dat ze zich noodgedwongen hadden beperkt tot de zondagmiddag en daarbij vol-le-dig los gingen. Heerlijk om te zien. Ook heerlijk waren de muzikale papa’s die hun dochtertjes en zoontjes mee hadden genomen naar dit evenement. Nadat ze onder luid protest toch de oordopjes in de oortjes van hun kroost hadden weten te proppen, lagen ze heerlijk hoofd op hoofd op schouder te chillen tijdens het concert van SOAK. Dat is toch heerlijk? Sowieso was het heerlijk dat ze er oordoppen verkochten die niet links eruit floepen als je met de rechter bezig bent.

Take home message: Plato Planet is gewoon een heerlijk festival. Zelfs als je brak bent.