Het spitsuur

Het spitsuur

25 maart 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Het chaotische spitsuur, dat ‘studentenleven’ heet, is waarschijnlijk de leukste tijd van je leven. Weg van ouders, leraren en beschaving krijg je de kans om (bijna) alles te doen waar je zin in hebt. Om optimaal van deze periode te genieten, las ik af en toe een ‘even-stilstaan-bij-het-moment-momentje’ in. Zo ook deze week.

Het was de dinsdag in de ‘Gyas voor jou week’, de week waarin mijn ploegje de regie kreeg over de roeivereniging. Die avond hadden we gegeten en vergaderd – kuch – met het bestuur. Nu was het half twee ’s nachts en stond ik met mijn ploegje en de twee overgebleven bestuursleden in een lege sapjeskamer – de kantine dus – compleet uit m’n dak te gaan op een tafel. Op dat moment zette ik de tijd stil en keek ik om me heen. Dit is wat ik zag.

Om te beginnen stonden we in onze eigen vertrouwde sapjeskamer. Daar waar ik van ‘afroeilid’ tot ‘roeiend lid’ was benoemd. Daar waar ze de aller lekkerste limo voor na een heftige training hebben. Daar waar ons spandoek met onze ploegnaam, Dolletjes, al klaar hing voor de weergaloze borrel die twee dagen erna zou plaatsvinden.

Verder stonden er twee mannelijke bestuursleden naast me. Twee jongens tegen wie ik vanaf het begin van mijn Gyas carrière had opgekeken. Dat is bestuur, dus belangrijk. Dat ontzag had nu plaats gemaakt voor sympathie, want wat een geweldige avond hadden we gehad! Wij mochten bij de vergadering zitten als ‘ingekomen stukken’. Na een kwartier vergaderen waren alle belangrijke dingen eigenlijk wel weer besproken en was het dus tijd voor spelletjes. Veel spelletjes, die er uiteindelijk toe hadden geleid dat wij nu heftig dansend in een lege sapjeskamer stonden.

In de hoek van de sapjeskamer zat Fred ons van een afstandje te bekijken. Fred is de hyperactieve huisparkiet van Gyas, die af en toe uit de bestuurskamer ontsnapt en dan meisjes aan het gillen maakt door rakelings over hun hoofden te vliegen. Fred had ook zijn stempel gedrukt op de avond door ploeggenootje, Tjitske, een paar keer aan te vallen en nonchalant in de pan met eten te gaan zitten. Ik weet niet wat Fred van ons vond vanuit die hoek, maar hij leek er even zen van te zijn geworden. Godzijdank.

Ten slotte stonden er vijf meisjes om mij heen te dansen met wapperende haren. Ze droegen allemaal een zwart shirtje met het Gyas-logo en de naam ‘Dolletjes’ achterop. Stuk voor stuk totaal andere meisjes, maar toch vormden ze een geheel. Wij hebben elkaar pas een paar maanden geleden ontmoet en kunnen nu al niet meer zonder elkaar. Ik had dit unieke moment in de sapjeskamer met niemand anders willen delen dan met hen, mijn lieve ploeggenootjes.

In de drukte van het spitsuur hebben we vaak niet door wat er allemaal om ons heen gebeurt en vinden we het Groningse leven maar ‘normaal’. Om deze misvatting te voorkomen en echt te genieten van deze tijd raad ik je dus aan om af en toe zo’n ‘even-stilstaan-bij-het-moment-momentje’ in te lassen. Zo zul je geen enkele halte of persoon of vogel uit het studentenleven missen.