Krukkencommunity

29 april 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Door een ongelukkig voorvalletje op de geneeskunde faculteit – alles voor de patiënt – mag ik van meneer de orthopeet de komende twee maanden zo min mogelijk lopen en fietsen. Nouja, ik mag het wel doen, maar dan moet ik een operatie. ‘En dat wil je niet,’ zei hij tactvol. Joepie.

Maar hoe pak je dat aan in het verre Groningen, waar paps en mams je niet overal heen kunnen brengen? Dan komt het toch echt aan op je breng-mij-ergens-heencharmes en natuurlijk je krukkenkwaliteiten. Ik mag mezelf na 2,5 week toch echt wel krukkenkoningin noemen, met als specialiteit het traplopen en krukdansen. Het is echt ongelofelijk hoeveel moves je kan doen op een been.

Ik ben er inmiddels ook achter gekomen dat er sprake is van een krukkencommunity in Nederland. In de trein spreken krukken elkaar meteen aan. ‘Oh hoe kom jij daaraan? Teen uit de kom? Da’s knap! Hoe kom jij trouwens aan een mat-zwarte kruk? Ik wil ook een mat-zwarte kruk!!’ Vervolgens hink je naar elkaar toe en ga je allerlei leuke kruk-spelletjes doen; Mensen laten struikelen in het gangpad, ik-stond-laatst-voor-een-poppenkraam met krukken en oorlogje spelen, waarbij de kruk natuurlijk de ultieme mitrailleur representeert.

Het was dit jaar ook niet zomaar koningsdag, maar kruk-koningsdag. Het leek wel alsof half Groningen op krukken liep. Ik had ineens een kruk-collega en een kruk-commissielid. Heel handig om iemand te hebben om mee op de krukken-barkrukken te zitten. Ook zag ik een jongen die duidelijk geen zin meer had in kruk-koningsdag en z’n vrienden zover had gekregen om hem aan z’n krukken vooruit te trekken, terwijl hij onderuitgezakt op een bureaustoel kon blijven zitten. Hij wel.

Nu vraag je je misschien af waarom ik niet gewoon in een rolstoel ga zitten. Ik heb dit inderdaad geprobeerd en al snel besloten dat ik dat dus nevernooit meer ga doen. Mensen hebben namelijk nogal de neiging om je gewoon ergens te parkeren, zodat ze zelf even een rondje kunnen lopen. En dan zit je daar.. In de supermarkt is het ook niet zo handig. Je past bijvoorbeeld niet meer tussen de kassa’s door zonder dat je vingers er afgehakt worden – iets wat niet echt goed uitkomt als je armen de enige twee ledematen zijn die je nog wel normaal kunt gebruiken – en zie je alles in de supermarkt op kinderhoogte. Ik kwam dus thuis met smartietoetjes, spongebob-pasta en cheesedippers. Opzich voor een keertje hartstikke lekker, maar het past niet echt in het studenten-budget.

De krukkencommunity bevalt me dus wel. We zijn van plan een krukken-studentenvereniging op te richten: KRUK, de Koninklijke, revolutionaire unie der kreupelen. Er zullen dans/hinkel-avonden zijn, gipskunst-exposities en allerlei cursussen over bijvoorbeeld lopen met iets teveel alcohol op en achterop de fiets springen met krukken. Schrijf je in tijdens de krukken-Keiweek!