Liftwedstrijd

Liftwedstrijd

24 oktober 2013 door Lucia
Deel deze pagina
Neem ons meeeeeee. Neem ons mee op reis. Neem ons meeeeeee. Naar Zwolle of Parijs.

De jaarlijkse liftwedstrijd van studievereniging Panacea was weer van start gegaan. De inschrijvingen waren binnen 10 minuten vol, maar gelukkig hadden mijn partner en ik precies om 17.00 uur in de bibliotheek in de starthouding achter de computer gezeten. Helaas hadden we er op het moment dat we het liedje uit de intro zongen al spijt van. Het was toen 12.00 uur. De liftwedstrijd, met als eindbestemming het verre Antwerpen, was drie uur ervoor begonnen en we stonden nog steeds in Groningen. Het regende en iedereen lachte ons uit vanwege ons falende bordje. Tijd voor plan B.

Een uur later stapten we uit de intercity in Zwolle. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Groningen was gewoon onmogelijk om uit te komen, want ja, wie moet er nou aan denken om de mooiste stad van Nederland uit te rijden? In Zwolle bleek er geen sprake te zijn van dat probleem. Nadat we een tankstation hadden gevonden, kwamen we een vrouwtje met een piepklein autootje en een veel te grote hond tegen. Ze kon ons slechts een klein stukje verder brengen, maar wij waren al euforisch. We waren eindelijk op weg!

Vanaf het moment dat zij ons bij de oprit van een snelweg had gezet, liep alles op rolletjes. Binnen tien minuten hadden we elke keer een lift, variërend van gratis taxi’s en miljonairs met leren bekleding en tv’s in de stoelen tot hardwerkende Belgen en vrachtwagenchauffeurs. Ook hebben we de meest bizarre gesprekken gevoerd over onder andere autistische kinderen, de stad Eindhoven, het begrip ‘pannekoektijd’ (wat in Vlaanderen om drie uur ‘s middags is) en heftige vrijgezellenfeestjes. Mensen nemen namelijk vaak lifters mee omdat ze toe zijn aan een goed gesprek, wat af en toe tot vreemde conversaties kan leiden. 

Rond 18.00 uur stonden we op een tankstation, tien kilometer voor het centrum van Antwerpen. We zochten naar onze laatste lift. ‘Die misschien?’ ‘Nee die zien er saai uit.’ ‘Die dan?’ ‘Nee joh, moet je die microscopische auto zien! Daar ga ik echt niet in zitten.’ ‘En die?’ ‘Ja, laten we het maar aan hem gaan vragen.’ We waren van het zingen van wanhopige liedjes in de ochtend, overgestapt naar kieskeurig liften aan het eind van de middag. Geloof mij, dat hadden we nooit verwacht toen we die ochtend doorweekt na drie uur met het duimpje omhoog te hebben gestaan naar de trein sjokten.