Mr. Vla

Mr. Vla

09 september 2013 door Lucia
Deel deze pagina

‘Is dat wat ik denk dat het is?’ ‘Luus, waar heb je het over?’ ‘Ja! Ja!! JAAA!!! Er komt nog een toetje. En niet zomaar een toetje. Nee, VLA!!!!!!’ ‘Luus, help me even. Ik begrijp niet zo heel goed wat er nou zo fantastisch kan zijn aan vla. Zeker niet na die enorme hoeveelheid andijvie die je net achter de kiezen hebt.’ ‘Oh my God!’ ‘Wat?’ ‘ER IS OOK NOG YOGHURT’ ‘…’

Ja ik begrijp dat ik er op dat moment uitzag als een volslagen idioot. Mijn vriendin uit de inleiding zat me constant aan te kijken met een ‘Lucia-heeft-weer-haar-dagelijkse-autistische-momentje-blik’. Maar ik blijf erbij: vla is fantastisch en ik zal je uitleggen waarom. We waren op introductiekamp met Panacea, de studievereniging van Geneeskunde in Groningen. De hoofdmaaltijd was verorberd. Tot nu toe was het hartstikke gezellig geweest, maar ik wist dat het nog beter kon. Toen kwam daar ineens mr. Vla, als donderslag bij heldere hemel, als Superman met wapperende cape of als een schoolbel die het einde van de schooldag aankondigt en zorgde voor creativiteit, discussie en vindingrijkheid..

BAM! Verschrikt keek iedereen op van z’n bord. Daar stond mr. Vla. Ik zag alle ogen hongerig en begerig kijken, maar niet snel daarna ontstond er hevige paniek. Hoe moest deze vla in vredesnaam genuttigd gaan worden? Alle zelf meegebrachte borden waren bedekt met restjes plakkerige andijvie en er was bijna niemand die een lepel had meegenomen. Maar ja, mr. Vla is wel zo ongelofelijk lekker, dat men gedwongen werd tot het bedenken van creatieve oplossingen. Plotseling werden drinkbekers tevoorschijn getoverd, dubbele bordjes losgepeuterd of bordjes gewoon omgekeerd om maar een soort van eetoppervlak te creëren voor mr. Vla. Ook bleek eten van mr. Vla met een vork geen probleem te zijn… als je de vork maar binnen vijf milliseconden in je mond hebt zitten. Verder zijn er volgens mij maar enkele wangen opengesneden door het eten van mr. Vla met een mes. Valt mee, toch?

BAM! Ineens stond daar nog een pak yoghurt naast mr. Vla. Allemaal leuk een aardig, maar toen begon er een heftige discussie te ontstaan. Veel mensen deelden namelijk hun ‘vla-kommetjes’ en kwamen nu in de problemen bij het inschenken van de yoghurt. Moet de yoghurt de overhand nemen of de vla? Moet je een gezichtje tekenen of moet het een abstracte kunst worden? En natuurlijk de allerbelangrijkste vraag: moet er geroerd worden? Zo leer je pas echt je gloednieuwe vrienden kennen. ‘Wat, ben jij een roerder? Puh, ik deel geen vla met roerders hoor. Je hoort de afzonderlijke smaken naar eigen voorkeur samen te voegen en er niet een grote prut van te maken! Cultuurbarbaar!! Oh, jij bent het met me eens? Wat leuk! Hoe heet jij?...’ Geloof mij, een betere basis voor een vriendschap is er niet. Je moet toch op z’n minst samen een kommetje vla kunnen delen?

Toen de vla op was, begonnen de ideeën te stromen. Ik heb nog een uur lang met een groep aan tafel gezeten om plannen te maken voor een vla-commissie. Want een maaltijd zonder vla, dat konden we ons na deze avond niet meer voorstellen. Er moest en zou bij elke volgende Panacea-maaltijd vla aanwezig zijn. En niet zomaar vla, nee, misschien zelfs hopjesvla, of dubbelvla of caramelvla. Tijdens de wintersportreis zouden we zorgen voor wintervla, op zeilweekend voor campina ‘zacht & luchtig’ , met Sinterklaas moest er chocoladevla zijn, bij het Valentijnsfeest dubbelvla en de prijs van de liftwedstrijd zou een jaarvoorraad aan vlaflip worden. We zagen het helemaal zitten.

Na deze maaltijd liep ik met diezelfde vriendin terug naar de slaapzaal. ‘Oke,’ zei ze. ‘Je had gelijk. Die vla was echt een goede toevoeging aan de maaltijd. Ik weet niet wat het was, maar ineens voelde ik me zo … zo creatief! Echt heel vreemd, want ik heb nog nooit een voldoende gehaald voor tekenen, tenzij m’n moeder een tekening voor me had gemaakt. En ik had me toch een discussie met die jongen aan de overkant. Hij bleek dus helemaal niet van yoghurt te houden. Nou, graag of niet hoor! Dan hou ik m’n drinkbeker toch lekker voor mezelf. Maar dat vla-commissie idee is fantastisch. Als er maar wel af en toe aan de yoghurt wordt gedacht.’