Online inleveren

Online inleveren

12 mei 2014 door Lucia
Deel deze pagina

De dag die ik wist dat zou komen is eindelijk hier: ik begin de logica van de ‘elektronische leeromgeving’, oftewel Nestor, eindelijk te begrijpen. Het schijnt vrij normaal te zijn dat je tijdens je volledige eerste jaar nog nooit een tutorhandleiding hebt kunnen vinden of je mail hebt kunnen openen. Gelukkig heb ik dat niveau inmiddels overstegen. Sterker nog, ik heb het nut van Nestor eindelijk ingezien: online inleveren.

Het komt weleens voor dat je als student een ‘verslagje’ moet schrijven. Dit klinkt alsof het iets is dat je tijdens een aflevering Sherlock Holmes kan schrijven, maar helaas is dat vrij vaak niet het geval. Avonden lang moet je dan ploeteren op een onderzoeksverslag, waarvan je echt niet meer weet waarom je ook alweer dat ene eiwit met dat gen hebt gecombineerd en hoe je dat precies kon zien aan de rugharen van de vlieg. (Ik overdrijf niet. Ik heb serieus de rugharen van een fruitvlieg bestudeerd. Dat was eens, en dan niet meer zo vaak.)

Maar als je dan eindelijk met bloed, zweet en tranen en na uren bij een non-coöperatieve printer je verslagje af hebt, komt het moment: online inleveren. Ik trek er vaak een hele avond voor uit. Het begin is nog simpel. PDF-bestandje maken, uploaden, veel te beleefd en slijmerig mailtje typen en titel erbij. MAAR DAN. Dan komt toch echt het moment, waarop je op de ‘verstuur’-knop moet drukken. En dat is voor mij toch wel een issue.

Na dat ene klikje is er geen weg meer terug. Het verslag is ingeleverd en er kan niks meer aan veranderd worden. Drie rugharen kunnen er nooit meer vier worden, die werkwoordsfout is vereeuwigd en de naam van mijn begeleider op het titelblad zal altijd verkeerd gespeld blijven. Ondanks dat ik het verslagje al duizend keer doorgelezen heb, blijf ik het idee houden dat het nog beter kan en dat ik dus nog maar even niet op die knop moet drukken. 

Vaak komt er na een periode van ongeveer 2,5 uur piekeren ineens een ingeving. Laat ik gewoon drukken, dan heb ik nog iets aan m’n avond. En BAM, het is gebeurd. Ik duik ineen van schrik. Ik heb het idee dat er een bom ontploft in Groningen, een aardbeving mijn kamer zal laten instorten of dat de bliksem precies hier inslaat. Het blijft stil. Er gebeurt niets. Ik leef nog en ik heb nog een hele avond vol gemiste Sherlock Holmes afleveringen voor mij. Wat een opluchting!

Eigenlijk biedt dat online inleveren ontzettend veel voordelen. Als je jezelf gewoon dwingt om het verslagje aan het begin van de avond in te leveren, omdat je weet dat je anders de hele avond er gewoon naar blijft staren, heb je ineens de chillste avond van je leven. Je kan heerlijk gaan stappen, handstanden maken, poffertjes bakken, met je oma Skypen en allemaal omdat je gewoonweg niet langer aan je studie kan zitten.