Onze Epke

Onze Epke

10 oktober 2013 door Lucia
Deel deze pagina

Voordat ik ga beginnen, wil ik dat je even het korte filmpje onderaan dit blog bekijkt...
Tja. Begrijp je nu dat ik, toen ik na een avond stappen op internet zag staan ‘9 oktober: tv-opname NTR College Tour met Epke Zonderland ik me direct heb ingeschreven?

De volgende ochtend werd ik wakker en dacht ik terug aan wat ik die avond gedaan had. Wat moet ik daar eigenlijk? Ga ik een vraag stellen? Kan ik eigenlijk wel? Heb ik geen college? Is Epke wel boeiend genoeg om een uur te interviewen met een groep studenten?

Twee weken later sta ik ineens in de Blauwe Zaal met ongeveer 450 meisjes en 50 jongens om me heen. Zij zitten en ik sta. Er staan een stuk of drie camera’s op me gericht, samen met een aantal extreem felle lampen en met de ogen van vijfhonderd toeschouwers en van de hele crew van College Tour. Laten we vooral ook niet de duizenden Nederlanders thuis voor de buis vergeten. Er bungelt een microfoon onder mijn neus en Epke Zonderland kijkt me recht aan. Lucia, waarom doe je dit jezelf aan?

Toen ik mijn vraag had uitgesproken, met minimaal gestotter en een redelijk neutrale kleur op mijn wangen, dacht ik dat het niks was. Dit gaan ze er sowiezo uit knippen. Maar Epke dacht even na en begon te spreken. Tegen mij. Tegen wie? Tegen mij. Hij maakte een grapje en mensen begonnen te grinniken. De priemende blikken voelden ineens als blikken van bewondering, de felle lampen als zonnestralen, de microfoon als mijn beste vriend en die mensen thuis zouden me toch pas vrijdag zien. Wat was dit gaaf!

Ik had dus toch een goede beslissing gemaakt om 4 uur ’s nachts na die avond stappen. Vaak zijn impulsieve beslissingen de allerbeste, evenals deze. Epke is toch een beetje het symbool voor de Rijksuniversiteit Groningen en al helemaal voor de studie geneeskunde, waardoor het zeker een bijzonder gevoel gaf om hem met vijfhonderd Groningse studenten te interviewen in ons eigen territorium, de Blauwe Zaal. Daarnaast was het absoluut geen straf om twee uur lang naar Epke te kijken en z’n armen, alle filmpjes te zien, waarin Epke en z’n armen uitgebreid besproken en geshowed werden en natuurlijk om op zo’n manier een vraag aan hem te kunnen stellen.

Na deze middag moest ik me nog laten vaccineren in het ziekenhuis. Ik kwam bij de ‘vaccinatiedames’ en vertelde waar ik net geweest was. ‘College Tour? Is dat hier net opgenomen?’ ‘Ja!’ zei ik ‘Met Epke Zonderland als gast.’ ‘Epke? ONZE Epke?’ vroegen ze verbaasd. ‘Ja, onze Epke.’