Stormplu

Stormplu

11 mei 2015 door Lucia
Deel deze pagina

De afgelopen twee jaar ben ik erachter gekomen dat Groningen iets achter loopt op de rest van Nederland. De eerste Groningers wapperen al trots met hun nieuwste Iphone met touchscreen, alle meisjes vinden het jammer dat Jim tweede is geworden bij Idols en broeken met uitlopende pijpen gecombineerd met naveltruitjes worden de hype van deze Groningse zomer. Zo kreeg ik de eervolle taak om de stormparaplu te introduceren in het hoge noorden.

Toen ik voor het eerst met m’n opvouwbare, asymmetrische, knalroze gevaarte op een stokje door de stad fietste, werd ik vreemd aangekeken door de Groningers. Zij dachten waarschijnlijk dat ik door een te krap steegje was gefietst of dat ik zo’n enorme kont had, dat ik wel een verlengstuk aan de achterkant moest hebben. Niets was minder waar, die vorm had een functie. Hij zou me namelijk beschermen tegen elke Groningse storm die ik tegen zou komen. Elke storm. Zo ook die van 5 mei 2015 op het Bevrijdingsfestival.

De dag begon met m’n paraplu opgevouwen tot standje luciferdoosje in m’n tas. Iedereen zag wit van de factor vijftig en de zonnebrillen werden uit het stof gehaald. Beetje gek waren de borden langs de kant van de weg met de tekst ‘wij ontraden u het festivalterrein te betreden’. Er was wel regen voorspeld, maar zo erg kon dat niet zijn aan de lucht te zien. Toen Jett Rebel over ‘sunshine’ begon te zingen, had ik echt niet het idee dat ik m’n high-tech pluutje nog nodig zou hebben.

‘Dames en heren, ik heb niet zulk leuk nieuws voor jullie. Wij hebben besloten dat Chef’s Special maar 15 minuten zal optreden. Anders wordt het namelijk te gevaarlijk.’ Gevaarlijk? Een beetje water? Vast niet voor mijn roze bodyguard. De sfeer werd wel wat minder ontspannen na deze uitspraak. Chef’s Special speelde 3 snelle nummers, waarvan de laatste lekker hoopgevend ‘in your arms I feel safe’ was. Toen stroomde het grasveld leeg en bleven mijn ploeggenootjes en ik over. Met z’n vieren stonden we tegen elkaar aan geplakt, terwijl ik de plu als een soort toverstok in de lucht hield. Laat die storm maar komen.

En hij kwam. De stortdouche werd open gedraaid en de wind begon aan ons pluutje te rukken. Bij elke bliksemschicht begon iedereen te tellen tot de donder. Want een alles bestendige paraplu is leuk, maar niet super handig in een open veld met bliksem boven je. Dit was wel de ultieme mogelijkheid om aan Groningen te laten zien hoe sterk deze gadget was. Na een half uur waren onze benen weliswaar compleet doorweekt, maar de paraplu leefde nog en had onze prachtige haartjes helemaal droog gehouden.

Verbeterpuntjes voor de stormplu-fabrikanten: een uitschuifstuk in de breedte voor degene die aan de korte kant staat, zou leuk zijn. Dat ploeggenootje had niet zo’n droge storm als de rest. Een alternatief zou een föhn-installatie zijn die na de storm alles weer even droog blaast. Verder hoop ik dat Groningen mij nu niet langer ziet als het meisje dat haar plu verkeerd gerepareerd heeft, maar als die hippe blonde met haar roze, allesbestendige stormplu.