Ti-ta-tablet

Ti-ta-tablet

07 maart 2014 door Lucia
Deel deze pagina

Het geluk is niet eerlijk verdeeld over deze wereld. Dan heb ik het nu eventjes niet over de arme kindjes in Afrika, maar gewoon over mezelf. Want ja, vandaag had ik het recht op zelfmedelijden. Ik was op het jaarlijkse symposium van mijn studie met als thema ‘Art of Human.’ Ontzettend cool met veel robots, rasechte nerds – altijd gezellig – en Hakim van Sesamstraat als dagvoorzitter. Hartstikke leuk allemaal, maar helaas kon deze drukke dame niet tot het einde blijven. Om vier uur werd zij namelijk verwacht op de vergadering met de webredactie van GroningenLife en die wilde zij natuurlijk voor geen goud missen. Alles was lieflijk en gezellig, totdat het volgende bericht op het schermpje van haar Iphone verscheen: ‘Lucia, je had een tablet gewonnen overhandigd door Hakim.’

Ik wil u even wijzen op het woordje ‘had’, wat in de verleden tijd staat en dus aangeeft dat ik helaas pindakaas geen tablet had gewonnen omdat ik nou eenmaal ergens anders moest zijn. !@#$%^&* , was het eerste dat in mijn hoofd opkwam. DIT IS NIET EERLIJK. IK BEN DAAR DE HELE DAG GEWEEST. WIE ZIJN ZIJ HELEMAAL OM TE BESLUITEN DAT IK DIE TI-TA-TABLET NIET MEER KRIJG OMDAT IK ER NIET WAS. Maar gelukkig kwam toen de redelijke Lucia in mij naar boven. ‘Lucia, zo erg is het toch niet?’

Wat is een tablet nou helemaal? Dat is toch zo’n schermpje voor mensen die niet goed zijn in keuzes maken en daarom maar voor een soort vage tussenvorm van de laptop en de telefoon gaan? Je kan er niet eens mee bellen. Bovendien heb jij al een laptop en een telefoon en kun je daar al niet de juiste stekkers bij vinden. Misschien niet zo’n strak plan om het jezelf daarin nog moeilijker te maken. Het enige voordeel is natuurlijk wel dat je er duizend boeken op kan downloaden en ik dus nooit meer al die dikke pillen mee op vakantie hoef te nemen. Ik had mijn literaire kennis echt wel tot een hoogtepunt kunnen laten stijgen deze zomer op het strand van Sri Lanka. Ook had ik Candycrush kunnen spelen in het groot – en ja dat voegt echt iets toe – en….

Nee! Nee! Lucia, jij geeft je toe aan de materialistische samenleving. Zo ben jij niet. Jij neemt genoegen met jezelf en liefde van anderen. Geld maakt niet gelukkig en tablets al helemaal niet. Alhoewel, als hysterische Alexander Klöpping-fan, beschouw ik een tablet wel een beetje als een hebbedingetje. Gewoon zoiets dat je als moderne computer-generatie nonchalant op je bankleuning moet hebben liggen. Iets waar je mooie hoesjes omheen kan doen en zo’n ding waarmee je het recht hebt om af en toe in een conversatie achteloos de vraag ‘goh, heb jij je tablet al geupdate?’ te gooien. Ik vraag me nu af waarom ik er hiervoor nooit een heb gehad.

Lucia! Wat ben jij voor een monster?! Jij ging toch links stemmen? Wat is dit voor een Oom-Dagobert-instelling? Waarschijnlijk heb jij nu iemand anders heel blij gemaakt met een gloednieuwe tablet. Iemand die het misschien niet zo breed heeft als jij en die elke avond rijstewafels met Aldi-smeerkaas moet eten. Het geluk van een ander is toch het allerbelangrijkst? Oké, daar heb je wel een punt. Maar hoe weet ik zeker dat niet een of ander verwend nest dat ding heeft gekregen? Iemand die ‘m in een hoekje van haar inloopkast flikkert omdat het niet het allernieuwste model is en vervolgens met haar met diamanten ingelegde Macbook ProPlusAir begint te spelen. Nee, ik kan zelf veel beter iemand vinden voor zo’n tablet. Waarschijnlijk had ik ‘m ook nooit zelf gehouden, zo nobel als ik ben. Ik ken nog genoeg zielige vrienden die wel een oppepper kunnen gebruiken, mijn zusje is bijna jarig en zij werkt zo ontzettend hard op school en ik denk dat mijn overbuurman ook wel een cadeau van mij verdient. Ik denk juist aan andere mensen!

Conclusie van dit lichtelijk schizofrenische verhaal: Ik heb geprobeerd om het grappig, nobel en onbelangrijk te vinden, MAAR IK HAD ZO GRAAG DIE TABLET GEWILD!!!!! (al helemaal uitgereikt door Hakim natuurlijk)