Tot ehh…. Dag!

Tot ehh…. Dag!

12 november 2013 door Lucia
Deel deze pagina

‘Het volgende station is Zwwwolle. Station Zwwwwwolle.’ ‘Oh, I have to get off the train here.’ De Italiaan naast mij keek me teleurgesteld aan. ‘That’s a shame.’ Ik stond op om mijn jas aan te trekken en mijn tas vol met fris gewassen kleding te pakken. Ik had Gabriel ontmoet op Amsterdam CS, toen hij mij vroeg welke trein hij moest nemen om in Meppel te komen. Op het laatste moment had ik besloten om ook die trein te nemen en was ik naast hem beland. Na bijna twee uur te hebben gepraat, naderde nu het afscheid. Niet zomaar een afscheid, maar een definitief afscheid.

Sinds ik in Groningen ben gaan studeren, heb ik het nu een aantal keren meegemaakt, afscheid nemen van iemand, waarbij we beiden weten dat we elkaar waarschijnlijk nooit meer zullen zien. Eigenlijk is het dus best wel heftig, maar toch wordt er op zo’n moment niet anders gedaan dan normaal. Het enige waar je deze situatie aan kunt herkennen is de ongemakkelijke zin ‘nou ehh… tot ehhh… dag!’. Tot ziens zit er namelijk voorlopig niet meer in.

Zo was het ook met Gabriel, de Italiaanse sterrenkunde student. We hadden twee uur lang uitgebreid zitten praten over de supersonische telescoop die blijkbaar in Dwingelo staat, z’n zusje, die ook geneeskunde wil studeren, dromen die we wilden verwezenlijken - hij wilde astronaut worden, ik wilde in Parijs wonen - en natuurlijk Marco Mengoni, de Italiaanse inzending voor het songfestival, op wie ik sindsdien toch wel een beetje verliefd ben geworden, ondanks dat Gabriel mij mededeelde dat hij homo is. Na twee uur lief en leed gedeeld te hebben, heb je elkaar toch behoorlijk goed leren kennen. Het is dan ook best wel jammer dat je elkaar nooit meer gaat zien.

Dit tafereel heeft zich ook zo’n zes keer voorgedaan op de dag van de liftwedstrijd. ‘Nou meneer, ontzettend bedankt voor de lift. Het was leuk om u te leren kennen en het gesprek over uw vrijgezellenweekend in Budapest was zeer vermakelijk. Dus tot eh… bedankt.’ Weer zo’n gek afscheid! Deze mensen hebben niet alleen hun levensverhaal aan je verteld, maar je ook nog van de stromende regen gered en je weer een stukje verder richting eindbestemming gebracht. Is dit dan wel een passend afscheid?

'Wat wil je dan, Lucia?' zal je nu wel denken. Een dramatisch afscheid met liters tranen en een innige omhelzing? En dan nog stiekem een briefje in z’n zak duwen met een emotioneel gedicht erop? Of  wil je hem nog je zakdoekje met je initialen meegeven? Nee, dat hoeft nou ook weer niet. Wat ik je gewoon wil meegeven, is dat je best bij dit soort momenten mag stilstaan. Je ziet deze persoon waarschijnlijk nooit meer en dat is helemaal niet erg. Het maakt de situatie juist specialer. Het is echter wel belangrijk dat je je realiseert hoe bijzonder zo’n ontmoeting eigenlijk is geweest en wat er allemaal is besproken. Als je je dat bedenkt, weet ik zeker dat het afscheid al een stuk minder ongemakkelijk zal worden, omdat je je dan niet meer bij het woordje ‘ziens’ gaat bedenken dat ‘ziens’ helemaal niet meer gaat plaatsvinden.

‘Well, goodbye! And good luck in Dwingelo.’ Ik liep naar Gabriel toe en gaf hem drie zoenen. ‘That’s how we say goodbye in Holland.’ Gabriel keek een beetje beduusd. ‘Really? That’s interesting, because in Italy, when you kiss someone three times, it means you want to have sex with him.’ … Zoiets kan ook echt alleen mij overkomen. Had ik eindelijk op een niet zo ongemakkelijke manier afscheid genomen, komt hij hiermee! Mijn advies in dit soort situaties: lief lachen en blij zijn dat je twee uur met deze persoon hebt gebabbeld, maar dat je hem nu ook nooit meer zult tegenkomen.