Voor het eerst

Voor het eerst

17 april 2016 door Lucia
Deel deze pagina

Ik zit in de bus naar Kardinge. Tot voor kort was ‘Kardinge’ voor mij een abstract begrip, ontastbaar, ver weg (heel ver weg), maar deze bus ging erheen. In Kardinge is namelijk de schaatsbaan van Groningen, de schaatsbaan waar ik over een half uurtje training zou hebben bij schaatsvereniging Tjas. Voor het eerst. En ik voelde me weer helemaal Lucia van 5 jaar oud die voor het eerst naar zwemles gaat. Intens zenuwachtig.

Om mij heen begroette iedereen elkaar jolig. Ik trok ogenschijnlijk nonchalant mijn schaatsen aan alsof ik hier al jaren rond schaatste en iedereen zou denken mij per ongeluk het afgelopen decennium over het hoofd te hebben gezien. Maar nonchalant was ik absoluut niet. Waarom heb ik gele veters? Zij heeft witte veters. Zijn witte veters beter? Zouden ze merken dat mijn broek gewoon een roeibroek is? Zie je m’n onderbroek er doorheen als ik door m’n knieën ga? Oh help ze gaan het ijs op. Moet ik ook het ijs op? Ik ga het ijs op. Moet ik dan één of twee rondjes? Wat als ik op m’n bek ga? Hoe groot is de kans dat iemand m’n vingers eraf schaatst? En kunnen ze er dan weer aangezet worden?

Gelukkig had ik snel m’n groepje gevonden: Groepje Oranje, aan de kleur zou het niet liggen. Ik werd snel voorgesteld en de training kon beginnen. De uitleg begon met moeilijke woorden en begrippen die nog abstracter waren dan ‘Kardinge’, zoals ‘steigerung’ en ‘bekken kantelen’. Maar gelukkig werd mijn lichtelijk wanhopige blik bij dat laatste snel beantwoord met ‘doe maar alsof je een muntje in je navel hebt’. Ahhhh, daar kan ik wat mee. Niet dat ik voortdurend euro’s in m’n navel heb zitten, maar ik kan me gewoon goed voorstellen hoe dat voelt. En mijn bekken blijkbaar ook.

Een uurtje later zit ik weer in de bus. Zwaar opgelucht. M’n gele veters bleken gedoogd te worden, de randjes van mijn onderbroek waren waarschijnlijk wel zichtbaar, maar bij de rest van de Tjas-leden ook en ik had al m’n vingers nog. Mijn groepje bestond uit relaxte mensen die mij direct in de Oranje Familie hadden opgenomen en mijn trainster had me niet naar een lager groepje gestuurd. De zenuwen waren dus voor niks geweest. Net als vroeger, bij zwemles.  

Kunnen schaatsen in Groningen heeft zo z'n voordelen

Kunnen schaatsen in Groningen heeft zo z'n voordelen