Dwars door de menigte rennen we op het plein af. De zon brandt in mijn rug en ik voel zweetdruppels op mijn voorhoofd lopen. Ik laat de kartonnen borden vallen. Nog een paar meter. Nog een paar stappen. In mijn ooghoeken zie ik hoe een ander koppel ons snel nadert. We zetten de eindsprint in...

Waar elke Nederlander lichtelijk in paniek zou raken bij het zien van een loslopende leeuw of giraffe in de binnenstad, geven Groningers geen krimp. Loslopend wild is hier heel normaal, het hoort bij het interieur van de stad.

Juist op het moment dat ik in de ochtend de vogeltjes al kon horen fluiten, de zonnestralen door mijn gordijnen kropen en ik me zelfs al had laten verleiden tot een grote voorjaarschoonmaak, sloeg ze in. De langverwachte horrorwinter heeft haar entree gemaakt. De normaal gesproken heerlijke...

Het is woensdagavond, uurtje of elf. Over pak en beet 15 uur moet ik presteren alsof mijn leven er van afhangt. Morgen is de grote dag. Morgen is het alles of niets.

Ik zit in de bus richting Groningen, en zoals elke week verbaas ik me weer eens over het gedrag en de gewoontes van mensen in het openbaar vervoer. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt wel alsof ze vandaag allemaal voorbijkomen.