Studeren
Wonen
Sporten
Werken
Cultuur
Uitgaan
De Onzichtbare OV-regel
Ik zit in de bus richting Groningen, en zoals elke week verbaas ik me weer eens over het gedrag en de gewoontes van mensen in het openbaar vervoer. Ik weet niet wat het is, maar het lijkt wel alsof ze vandaag allemaal voorbijkomen.
Als iedereen langs de buschauffeur is gelopen, in heeft gecheckt (of old-school heeft betaald) en een plaatsje heeft gevonden, springen ze ineens tevoorschijn. De OV-stewards. Deze mannen – het zijn altijd mannen – controleren de vervoersbewijzen. Je zou toch denken dat de buschauffeur dit net ook al heeft gedaan bij binnenkomst? Maar nee, we moeten allemaal nog een keer ons pasje of kaartje laten zien. Zonde van het gemeentegeld eigenlijk, want op deze manier wordt er natuurlijk niemand gepakt op zwart rijden.
Eenmaal aangekomen bij de halte Gieten, waar altijd een horde studenten staat te wachten, stapt ze in vol ornaat binnen. De asociale reizigster. Al bellend checkt ze in, zonder de chauffeur te groeten (die daar aan zijn gemompel te horen niet blij mee was), om vervolgens haar gesprek schaamteloos voort te zetten in een volle bus. Ik hoef echt niet te weten dat je vanavond een abortus hebt.
Bij de volgende halte staan er weer een heleboel mensen te wachten. Ik plaats mijn tas, die op de lege stoel naast mij ligt, alvast tussen mijn benen. Het liefst willen we allemaal ‘alleen’ zitten in het OV, en als dat niet mogelijk is, dan tenminste naast iemand die we kennen. Ik heb één OV-angst, die alles te maken heeft met de onzichtbare OV-regel. Ik houd er niet van als mensen aan me zitten, laat staan vreemden. De mevrouw in kwestie heeft er maling aan en komt gezellig dicht tegen me aan zitten. Ik schuif zo ver mogelijk op, maar het lukt me niet om ruimte te creëren. Het zweet breekt me eigenlijk een beetje uit en ik voel me erg ongemakkelijk en opgelaten. Ik wil mijn telefoon pakken maar dit lukt helaas niet zonder mijn elleboog in de zij van m’n buurvrouw te proppen.
We rijden Groningen binnen, de eerste ongeduldige mensen checken al uit en voor ik het weet sta ik in een zee van ruimte op het station. Frisse lucht en vrijheid, ik ben de reis al weer vergeten. Ik pak snel mijn fiets, en fiets met een brede glimlach over de museumbrug. Helemaal klaar voor een nieuwe week in het heerlijke Groningen.