Lift Me Up

Dwars door de menigte rennen we op het plein af. De zon brandt in mijn rug en ik voel zweetdruppels op mijn voorhoofd lopen. Ik laat de kartonnen borden vallen. Nog een paar meter. Nog een paar stappen. In mijn ooghoeken zie ik hoe een ander koppel ons snel nadert. We zetten de eindsprint in en bereiken als eerste de finish. Met luid gejuich en applaus worden we ontvangen als de helden van de dag. Wij zijn winnaars.

Althans, zo had ik het van tevoren bedacht. Vol enthousiasme schreef ik me samen met Jos in voor de liftwedstrijd van onze studievereniging. In alle vroegte verzamelden de koppels zich op de Grote Markt. Vlak voor het startsein werd de bestemming bekend gemaakt: Luxemburg it is! We liepen helemaal naar Groningen-Zuid en kregen daar al vrij snel onze eerste lift. Op naar Hoogeveen! Eenmaal daar aangekomen hadden we binnen 5 minuten de volgende lift naar Zwolle te pakken. Dit ging fantastisch! Al snel kregen we door de sociale media in de gaten dat we aan kop lagen. Ik voelde de adrenaline door mijn lichaam stromen.

In Apeldoorn kwamen we voor het eerst een ander koppel tegen. Zij hadden al een lift geregeld, en op het moment dat we hun droevig nazwaaiden kwam er een man op ons af die vroeg waar we heen moesten. Het maakte ons niet uit, als we maar richting het zuiden gingen. Na een kort ritje werden we in Nijmegen afgezet bij een benzinestation. Het was er erg rustig dus we begonnen al een beetje te balen dat we juist daar af waren gezet. Gelukkig lukte het ons om een lift naar Eindhoven te scoren. Ik voorin, en Jos achterin opgepropt tussen de kinderzitjes. Onze chauffeur (man, circa 35, op weg naar z’n werk) was een beetje een vreemde vogel. Terwijl hij reed at hij een of ander smerig broodje dat hij net bij het benzinestation gehaald had. Ik geloof dat er na iedere hap meer uit zijn mond viel dan dat hij daadwerkelijk doorslikte. Lekker. 

Onwetend dat dit onze laatste lift van de dag zou zijn, op die van de bezemwagen na, werden we gedropt in ‘Eindhoven’. Al vrij snel bleek dat we nog helemaal niet in Eindhoven waren, maar in Oss waren gedumpt. Een totaal leeg en verlaten benzinestation. Jos gaf de moed niet op en ging met zijn mooiste glimlach een lift proberen te regelen. Eens in het kwartier kwam er een auto voorbij. De bestuurders vermeden onze wanhopige blikken en reden stug door.

Een kleine twee uur later besloten we Oss in te lopen, en op zoek te gaan naar een oprit richting snelweg. Na een uur slenteren vonden we er eentje. Zonder vluchtstrook, zonder plek om te stoppen voor auto’s. Ik liet me vallen in het gras van de berm. Na een beschamend telefoontje werden we opgepikt door de bezemwagen. Het podium hebben we niet gehaald, laat staan het buitenland. Maar onthoud goed dat de laatsten ooit de eersten zullen zijn. Volgend jaar doen wij gewoon weer mee. Volgend jaar is het tijd voor revanche. Maar dan gaan we niet via Oss..
 

06-04-2012 | door: Marissa |