Een barrel hoort erbij

Gelukkig werd mijn ijzeren ros niet zoals zovele anderen gestolen, maar na tien jaar trouwe dienst hield hij er toch mee op. Tijd voor een nieuwe fiets!

Ik voelde me onwijs stoer toen ik, Kipling-tas in de aanslag, eindelijk naar de middelbare school mocht. Op de fiets, dat wel: ik was de trotse bezitter van een zwarte oma-fiets, zo eentje waar je helemaal niets aan kunt kapotmaken. Ideaal. Zes jaar middelbare school overleefde hij nog wel, dus hij mocht in 2008 ook mee naar Groningen. Daar werd hij - ter herkenning op het station - gedeeltelijk roze gespoten, maar nog steeds bleven de wielen zonder probleem draaien. Een uitkomst, want de snelste manier om jezelf te vervoeren in Groningen is nog altijd de fiets.

Er was alleen wel een klein probleempje: mijn studentenhuis heeft geen garage of fietsenstalling, dus mijn tweewieler verbleef non-stop in de buitenlucht. Na een paar herfstachtige maanden verscheen er al roest op het stuur, de trappers en de kettingkast. Met name die laatste kreeg er het meeste last van, waardoor een geknapte of verlopen ketting ineens een herkenbaar probleem werd. Ook het risico om 'm op andere wijze te verliezen (lees: door gestolen te worden) werd steeds groter, want één voor één verdwenen de fietsen van m'n huisgenoten. Gloednieuwe, tweedehandse en uiteindelijk zelfs van-de-zwerver-op-de-hoek gekochte fietsen: binnen twee weken waren ze weer weg. Het enige wat bij mij echter gestolen werd, was mijn achterlicht, en er is een keer iemand zo gek geweest om mijn standaard af te zagen. Echt!

Een tijdje geleden ging het mis, op de Prinsesseweg. Een automobilist vond het nodig om mij geen voorrang te verlenen en reed zonder pardon het fietspad op, waardoor ik in volle vaart (want hard dat die fiets kon!) tegen een rode VW Polo opknalde. Sindsdien heeft het voorwiel een enorme bochel en werkt de rem ook niet meer optimaal. En oh ja, in het achterwiel zit zowel bij de binnen- als de buitenband een enorme scheur. Reparatiekosten: zo'n 80 euro. Ik kon er niet meer aan ontkomen: ik moest op zoek naar een nieuwe fiets.

Uiteraard vond ik het moreel onverantwoord en doodeng om een gestolen fiets te kopen, dus er zat met mijn studentenbudget niets anders op dan een kijkje te gaan nemen bij de Gemeente, die twee keer per maand goedkope fietsen aanbiedt. Om 7 uur 's ochtends (!) eenmaal daar aangekomen waren er echter nog 75 mensen met hetzelfde idee. Het duurde al met al even, maar drie uur later was ik dan toch echt de nieuwe eigenares van een oude groene gazelle, zonder licht, zonder normale trapper, maar mét functionerende wielen. En dat voor maar 25 euro!

Ik ben dus eindelijk weer mobiel. En mijn good old omafiets? Die staat nog steeds voor m'n deur, kapot en wel. Gestorven in het (Groningse) harnas, zullen we maar zeggen.

29-10-2011 | door: Marlies t. B. |