Een eer en een waar genoegen

Onlangs heeft mijn studievereniging het nieuwe bestuur voor 2011-2012 bekend gemaakt. Met weemoed dacht ik terug aan de tijd dat ik, vol spanning, hetzelfde belangrijke telefoontje kreeg.

Avondeten had ik niet gehad: ik kreeg geen hap door m’n keel van de zenuwen toen, na een lange periode van sollicitaties en overleg, het kandidaatsbestuur van GHD Ubbo Emmius bekend gemaakt zou worden. Vanaf zeven uur zouden ze bellen, dus je begrijpt dat ik vanaf dat moment non-stop ontzettend nerveus naar mijn telefoon heb zitten staren, tot het verlossende telefoontje kwam: ‘We willen jou graag als de nieuwe commissaris extern…’ de rest van het gesprek weet ik niet meer precies, want er gonsde maar één gedachte door mijn hoofd: Ik was het geworden!

Een bestuursjaar volgen tijdens je studie is niet alleen leerzaam, maar vooral heel erg leuk. Je maakt alle activiteiten van dichtbij mee, doet externe contacten op bij andere verenigingen, communiceert met allerlei verschillende leden en je leert ook nog eens een heleboel op organisatorisch gebied. Een vereniging representeren is een verantwoordelijke taak, maar dat betekent niet dat je er niet van kunt genieten. Een van de meest bijzondere activiteiten die een bestuurjaar met zich meebrengt, zijn de constitutieborrels van verschillende verenigingen. Geheel in pak is het de gewoonte een nieuw bestuur te feliciteren met haar aanstelling. Dit gebeurt het liefst zo overdreven mogelijk. Er is zelfs een pedel, die met luid stemverheffen ieder bestuur aankondigt: ‘Dames en heren, het is mij een eer, en een waar genoegen, om voor u aan te mogen kondigen…’ en daarna is het tijd voor (gratis!) bier.

Veel mensen zijn bang om studiepunten te laten liggen tijdens een bestuursjaar, vanwege alle drukte die het met zich meebrengt. Ik denk eerlijk gezegd, afhankelijk van de tijd die je functie vergt, dat dit best meevalt. Bij mij werkte een volle agenda juist stimulerend: door actief te plannen en de tijd ook daadwerkelijk nuttig in te delen, studeerde ik meer en harder dan in mijn eerste jaar – wat zich ook uitte in 55 ECTS. Helaas merk ik dit jaar dat de ‘Och, dat doe ik vanavond of morgen wel’-gedachte zich steeds vaker weer in mijn hoofd heeft gevestigd... Mocht je toch eventuele extra vertraging oplopen, dan wordt dit gecompenseerd door een mooie nevenactiviteit op je CV, en dat is natuurlijk ook niet onbelangrijk.

Ik weet nu al dat mijn bestuursjaar me beter dan de rest van mijn studententijd bij zal blijven. Het klinkt cliché, maar ik denk ook dat ik mezelf echt ontwikkeld heb in dit jaar, en dat ik toch weer een stukje volwassener ben geworden. Bovendien zijn je bestuursgenoten, waar je toch het hele jaar mee optrekt, in zo’n jaar je beste vrienden – en in mijn geval zijn ze dat gelukkig ook gebleven. Op naar de constitutieborrel van het nieuwe bestuur!
 

09-06-2011 | door: Marlies t. B. |