Help me!

Help me!

08 november 2017 door Merel
Deel deze pagina

‘Allee, mannekes! Ik reis al 35 jaar hetzelfde stukje, maar ik ben nog nooit bij het verkeerde station uitgestapt. Ik moest eigenlijk in Lier uitstappen, maar hoe kan ik een kaartje kopen in Brussel waar iedereen Frans spreekt? Ik versta die taal helemaal niet!’ Dit was een wat oudere Belgische vrouw afgelopen vrijdagavond in de trein richting Brussel Centraal. Haar station werd niet omgeroepen en zodoende was ze de weg kwijt. Wat doe je dan als zo’n vrouw je aanspreekt? Ga je haar helpen? Of doe je net alsof je haast hebt?

Heel eerlijk – als ik alleen met het openbaar vervoer reis, heb ik vaak oordopjes in of lees ik een boek. Oftewel: ik houd me niet bezig met andermans zaken. Echter, toen mijn zus en ik deze vrouw op het station hadden geholpen met het kopen van een kaartje naar Lier, was ze ons eeuwig dankbaar. Dat is dan zo lief om te zien!  

Laatst liep ik over straat en zag ik hoe het bekertje geld van een zwerver ‘per ongeluk’ werd omgeschopt. Deze persoon hielp de zwerver vervolgens niet met het geld oppakken. Dit is een pijnlijk moment. Ik betrap mezelf erop dat ik vaak de kat uit de boom kijk. Dit geldt ook als ik iemand zie vallen. Vaak kijk ik eerst om me heen. ‘Zagen andere mensen hetzelfde? Zal ik afwachten totdat iemand iets doet?’

Soms zitten we zo vast in ons eigen wereldje dat we vergeten dat mensen om ons heen hulp nodig hebben. Het is zo makkelijk om in je eigen bubbel terug te keren. Daar is het veilig. Natuurlijk hoef je niet iedereen te helpen die je tegenkomt: er zijn namelijk tijden waar je wel écht haast hebt of wanneer je niet anders kan. Vanuit mijn perspectief denk ik echter dat iemand helpen vaak in een paar minuten gedaan is én dat het je de rest van de dag een goed gevoel geeft. Andere keren gaat het niet eens om iemand helpen, maar om een gezellig gesprek. Als ik terugkijk, zijn een paar van de leukste gesprekken die ik heb gehad met vreemden geweest: juist omdat het zo lekker spontaan ging.

Als je dus in een situatie komt waar je iemand radeloos om zich heen ziet kijken of diegene vraagt je om hulp, laat de goede kant van jezelf zien – ook al is het alleen maar om jezelf aan het einde van de dag een schouderklopje te kunnen geven. Wie weet houd je er ook wel hele goede vriendschappen met omaatjes aan over. Daar doe je het toch gewoon voor?