Eten alsof je leven ervan afhangt

Eten alsof je leven ervan afhangt

07 maart 2017 door Patrice
Deel deze pagina

Het was een zonnige maandagochtend in maart. Het weekend nog maar net achter de rug. Er stroomde nog een beetje wodka van afgelopen zaterdag door mijn anderen. Om de week goed te beginnen besloot ik met een vrienidn te ontbijten bij de Hema. Een uitstekende plek voor de skere student. Een muntje van €2,- en tada, je krijgt een ontbijtje met alles erop en eraan. Om half 10 stond er nog geen rij en konden we een plekje bij het raam uitkiezen.

Als extra hadden we nog American pancakes gekozen voor maar €0,50. Hongerig begonnen we aan deze nog warme baksels. Het water stroomde langs mijn kin, zo lekker was dit. Totdat mijn genotmomentje ruw werd verstoord. Een geluid van een schranzend persoon kwam mijn kant op. Ik keek achter me en schrok me wild. Een oude vrouw van een jaar of 70 was één met haar ontbijt. Niet alleen het ontbijtje van €2,- stond voor haar, maar ook een yoghurtje met fruit, onze heerlijke pancakes en nog een extra broodje.

Ze at alsof ze al drie dagen niets had gegeten en alsof ze daarna nooit meer kon eten. Ik vond het al zo gek dat mijn vriendin haar hoofd naar links bewoog als ik mijn hoofd naar rechts bewoog. Ze wilde absoluut niet zien wat er achter mij gebeurde. Begrijpelijk. Het was gewoon echt ranzig. Voor iemand als ik, met subklinische misofonie, was dit niet aan te horen. Deze ‘stoornis’ houdt in dat je een woede voelt als je mensen hoort eten.

Die woede voelde ik zeker. Nadat ze klaar was met haar yoghurt (hoe kan je überhaupt geluiden maken als je yoghurt eet) haalde ze een heel pak melk uit haar tas. Ik kan me voorstellen dat je een heel pak melk zou meesjouwen naar een restaurant, maar oké. Ieder zijn ding. Dat pak melk moest en zou binnen tien seconden leeg zijn. Hop, ze zette het aan haar mond en met klotsende geluiden goot ze de witte vloeistof naar binnen.

Een onschuldig croissantje moest er ook aan geloven. Nooit geweten dat je een croissantje kan eten op dezelfde manier als je een sparerib eet. In haar ene hand had ze het hele croissantje, met haar andere hand scheurde ze kleine stukjes van het deeg af en propte het in één keer in haar mond. Inclusief een lepel jam per hap. Van het fenomeen ‘met je mond dicht eten’ had ze niet gehoord. De geluiden kwamen nogmaals mijn kant op. De rillingen liepen over mijn rug.

Eindelijk. Na dit croissantje was ze klaar. Met een hoop kabaal pakte ze haar tas in. De restjes gingen haar tas in en met een zucht pakte ze haar jas. Wat een opluchting. M’n vriendin en ik konden weer rustig ontbijten en genieten van het uitzicht over de Herestraat. Met goede moed beginnen we nu aan de rest van collegeweek 5. Veel erger kan het nu namelijk niet meer worden.