Sardientjes in lijn 15

Sardientjes in lijn 15

21 maart 2016 door Patrice
Deel deze pagina

Sardientjes in lijn 15

Je studeert in Groningen, maar woont nog thuis. Er zit dus niets anders op dan elke dag op en neer met de trein of bus naar je colleges. Met een beetje geluk heb je deze colleges midden in de stad en ben je vanaf het station een kleine 10 minuten onderweg naar plaats van bestemming. Heb je minder geluk, dan moet je met de leukste lijn op het hele busstation: lijn 15…

Ik was één van de gelukkigen die met lijn 15 mocht, wat was ik blij. Daar stond ik dan, met -10 en windkracht 9, als eerste te wachten op lijn 15 om 8 uur ‘s ochtends. Binnen een paar seconden stond ik niet meer alleen. Er was een trein vol met studenten aangekomen, die nu gezellig samen met mij op lijn 15 stonden te wachten. Allemaal dik ingepakt met grote tassen. Ik hoor al wat mensen brommen ‘Die lijn 15 mag nu wel komen, hoor.’ En ja hoor, daar is hij. De beroemde oranje lijn 15 met eindbestemming P+R Zernike. De dikke, grijze buschauffeur zet de bus netjes neer voor alle studenten (na eerst een paar mede-studenten bijna geramd te hebben).

Het is altijd weer een verrassing waar de buschauffeur de bus stil zet. Vandaag een beetje slecht gegokt. Helaas, maar ik zal er toch aan moeten geloven. Dus daar gaan we, lijn 15 in! Met z’n allen tegelijk door de veel te kleine deuren, op zoek naar een zitplek. Het is altijd weer duimen of je überhaupt nog in de bus past en een zitplek kan je 9 van de 10 keer wel vergeten. Daar stond ik dan, op de draaischijf van de bus met nog 10 anderen. Ik verbaas mij er toch elke keer over hoeveel mensen er in één bus passen. Dus daar staan we, als sardientjes in een blik in lijn 15. De buschauffeur sluit de deuren en daar gaan we! Bij het eerste stoplicht ging het al bijna mis, degene voor me had zich niet goed vast en beukte keihard tegen mij aan met z’n enorme tas.

Na 10 minuten en 16 bochten en stoplichten verder begin ik het toch wel erg warm te krijgen met m’n dikke sjaal. Mijn mede-reizigers ook zie ik, al die rode hoofden. Als ik dan net besloten heb om mijn sjaal af te doen besluit de buschauffeur dat het tijd is om nog te remmen voor een te laat studentje die naar de bushalte rent. En daar ga ik… Vliegend door lijn 15, volop tegen de jongen aan met z’n enorme tas. ‘Kijk eens uit!’ ‘Gaat het?’ ‘Heb je je bezeerd?’ ‘Moet ik je helpen?’ Hoor ik om me heen. Het enige wat ik kan is snel overeind krabbelen en doen alsof er niets is gebeurd. ‘Sorry! Ja het gaat goed.’ En weer vrolijk lachen. 

Volgende keer toch maar de ov-fiets pakken?