The End

Mijn vertrouwde kamer is ondertussen alweer bewoont door een nieuw persoon. Mijn vroegere vriendinnetjes zijn onderhand al wakker geworden in de armen van andere mannen en mijn plek in de rij bij de PLUS wordt nu door anderen ingevuld.

Ik ben verhuisd. Op zoek naar nieuwe kansen ben ik verhuisd naar de stad die in potentie alle mogelijkheden moet kunnen bieden die ik zoek: Amsterdam.

De stad waarin ik elke dag wakker werd en waarin ik mijn leven leefde is mijn stad niet meer. Alleen het geklingel van de trams en de oneindige grachten verraden al dat mijn thuisbasis nu een andere is.

Zo prachtig als deze nieuwe stad is, zo gek is het tegelijk dat Groningen nu nog slechts een plek is die ik zo nu en dan bezoek. Niet zo lang geleden werd mij tijdens de “Nacht van de Kunst & Wetenschap” gevraagd om op een plattegrond van de stad Groningen mijn herinneringen te tekenen. Alles wat er maar in mij opkwam mocht ik aan de hand van teksten en/of tekeningen een plekje geven op de kaart.

Nou was het makkelijk geweest om aan de hand van deze kaart dit verhaal verder in te vullen. Maar laten we zeggen dat de kunstenaar in kwestie gebruik gemaakt heeft van zijn artistieke vrijheid, de tekening is niet meer.

Gelukkig blijft mijn tijd in Groningen een film, een film die ik keer op keer in mijn hoofd kan blijven afspelen. In deze film spelen vrienden, vriendinnen, collega’s en studiegenoten in verschillende settings: huiskamers, discotheken, slaapkamers, collegeruimtes en nog vele andere locaties. Genre? Een melodramatische avonturenkomedie.

De film krijgt natuurlijk een vervolg, echter is Groningen een locatie die slechts in enkele scènes zal terugkeren. Er ligt namelijk al een prachtig script klaar voor Amsterdam. Een script met een hoofdpersoon met ‘Hollywood-achtige’ dromen en ambities. Natuurlijk zullen er een aantal hoofdpersonen blijven terugkeren, anderen zullen gaandeweg hun opwachting maken.

Mijn tijd in Groningen was gewoon te gek! Misschien iets teveel een ‘cultfilm’ voor een oscar of kalf, maar ach.

In de realiteit eindigde het verhaal met een gehuurd busje dat tot de nok gevuld was met troep die ondergetekende door de jaren heen heeft verzameld.
Niet echt een klassiek einde aan deze film. Maakt ook niet uit. In de film die ik zo nu en dan in mijn gedachten afspeel is de slotscène in zwart-wit. Het regent licht, ik loop met een zware leren koffer de stad uit en op de achtergrond klinkt Radiohead:

“It's the best thing that you ever had,
The best thing that you ever, ever had
It's the best thing that you ever had,
The best thing you ever had has gone away"

En het beeld wordt langzaam zwart....The End. 

19-01-2012 | door: Thijs |