Toen vroeger geen laatst meer was...

Vroeger stond ik nog niet eens stil bij vroeger, wat is immers vroeger wanneer je nog in je tienerjaren zit, je spreekt bijna nog van laatst. Ondertussen alweer even aangekomen in mijn jaren 20 spreek ik ineens van vroeger en het klinkt nog niet eens raar

 Vroeger telde ik bijvoorbeeld de dagen af tot de vakantie. Herfstvakantie, Kerstvakantie, Paasvakantie, het maakte me niet uit. Zolang het maar vakantie was. School was nog een vervelende verplichting . Nu merk ik dat vakanties mij overvallen. Dat ik me ineens realiseer dat het alweer meivakantie is en dat ik gewoon een week vrij heb.

Dit is eigenlijk een manier van leven die ik moet zien vast te houden. Hoeveel mensen jong en oud leven wel niet toe naar hun vakanties of kunnen niet wachten tot zij vakantiedagen kunnen opnemen. Ik heb er natuurlijk geen onderzoek naar gedaan, maar ik gok dat er best veel mensen zo leven als ik vroeger.

Misschien is het deze gedachte ook wel die ervoor zorgt dat ik het zo vreselijk moeilijk vind om een stageplek te gaan zoeken. Een stageplek is in potentie toch een kijk op de rest van je leven en wat nou als die kijk ineens zo tegenvalt. Voor jet het weet loop ik mijn kleinkinderen te vervelen met verhalen over wees nooit zo stom als opa…

Ik ben de afgelopen tijd dan ook meer dan ooit aan het kijken wat ik kan, wat ik leuk vind en hoe ik dit in de volwassen wereld kan gaan gebruiken. Wil ik bij een marketingbureau gaan kijken, wil ik gaan schrijven, betrokken zijn bij festivals als Eurosonic of Lowlands of misschien toch iets heel anders. Ineens moet ik
keuzes gaan maken, terwijl keuzes vroeger altijd nog zo vrijblijvend leken.

Wilde ik (vroeger) altijd rijk worden en een groot huis kopen, daar is nu mijn belangrijkste prioriteit dat mijn leven als ‘burger’ leuk gaat zijn. De rest van je leven is namelijk toch best wel lang en hoewel je studententijd vaak ‘ de mooiste tijd van leven is’ vind ik dat het leven daarna er niet per se minder op hoeft te worden.

Gaat dat toch niet lukken, dan zorg ik dat ik elk jaar 3000 euro opzij heb gezet. (met de groeten aan Halbe Zijlstra) Zo kan ik lang studeren totdat ik erbij neerval en kan ik elk jaar opnieuw studenten vervelen met mijn verhalen over vroeger, terwijl zij, net als ik deed vroeger, mij weer vertellen over later.

03-05-2011 | door: Thijs |