De ACLO-cultuur

gepubliceerd : 20 maart 2016

Deel deze pagina

De ACLO is het overkoepelende sportorgaan waar bijna elke Groningse student lid van is. Voor een paar tientjes per jaar kun je onbeperkt sporten op de vrije uren en alle – ja echt alle - sporten uitproberen die je maar kunt bedenken. Ook zijn alle studentensportverenigingen aangesloten bij de ACLO. Maar als er zoveel studenten hier dagelijks over de vloer komen, waarvan een deel actief is in het bestuur of commissies, bestaat er dan ook zoiets als een ACLO-cultuur? Reinier, de voorzitter van het dagelijks bestuur van de ACLO, praat ons even bij.

Voordat Reinier besloot het bestuur te gaan leiden, was hij eigenlijk helemaal niet actief binnen de ACLO. ‘Nee,’ zegt hij schuldbewust. ‘Ik was actief bij de TAM, de tennisvereniging van Albertus Magnus. Daar heb ik onder andere in de Barcommissie en de Tennis Supporter Commissie gezeten. Wat mij trok aan het ACLO-bestuur is dat het een fulltime bestuur is, waardoor ik er een heel jaar voor kon gaan. Wat ook bijzonder is, is dat je veel verantwoordelijkheid krijgt als onervaren bestuurder. De RUG laat veel dingen aan studenten over, wat ik heel vet vind. Als studentenbestuur moet je dat wel waarmaken, maar mochten wij een fout maken, dan hebben wij nog een algemeen bestuur dat onze plannen kan tegenhouden.’

Voor het geval je niet de ambitie hebt om in het bestuur te komen, maar je wel actief wilt worden, dan zijn er zo’n tien verschillende commissies waar je uit kunt kiezen. Zo helpt de PRaccie bij de promotie en bij het organiseren van activiteiten en organiseert de SportCie verschillende toernooitjes zoals een beachvolleybaltoernooi en een futsaltoernooi. Verder is er nog een GalaCie, een HealthCie en zijn er nog veel meer commissies.

Op de ACLO wordt dus een hoop georganiseerd! Denk hierbij aan een Healthweek, waarin je workshops kunt volgen over gezond leven en een healthcheck kunt laten doen. Ook organiseert de ACLO de jaarlijkse Lauwersloop. Dit is een estafetterace van Leeuwarden via Lauwersoog naar Groningen waar jaarlijks zo’n 50 studententeams aan meedoen. Vlak voor de kerstvakantie kan iedereen preventief de kerstkilo’s wegsporten tijdens het ACLO lustrum. Er wordt dan een speciaal rooster gemaakt met variaties op de reguliere lessen, zoals disco-aqua-aerobics, blacklight volleybal en koekenpantennis.

Dit klinkt als een echte studentenvereniging met al die commissies, activiteiten en een studentenbestuur. Maar is er dan ook zoiets als een ACLO-cultuur? We vragen het meneer de voorzitter: ‘Het is het beste te beschrijven als de ‘studentencultuur’. Bijna alle studenten uit Groningen komen hier sporten. In dit sportcentrum zie je dan ook alleen maar studenten en alle verenigingen die onder de ACLO vallen bestaan uit 100% studenten. Je sport dus met studenten, geregeld door studenten. Als ik het bijvoorbeeld met de TAM vergelijk, is het qua cultuur niet heel anders omdat TAM ook onder de ACLO valt. Eigenlijk is alles ACLO’. Direct nadat hij dit gezegd heeft slaat Reinier een hand voor z’n mond, vanwege de ietwat opschepperige uitspraak en verbetert zichzelf: ‘Oke niet alles is ACLO, maar je begrijpt wat ik bedoel.’

De ACLO is voor elke student: de student die elke week een random sport zoals schermen of onderwaterhockey wil proberen, de topsporter die gebruik maakt van de topsportfaciliteiten en -regelingen, de student die wekelijks een open uurtje meepakt met zijn of haar jaarclub en de student die graag een keer per jaar een uurtje disco-aqua-aerobics doet. En Reinier? Sport hij nog? Wederom verschijnt die schuldbewuste glimlach. ‘Dat wil er helaas nog weleens bij in schieten.’ De ACLO is er dus ook voor de voorzitter die vooral aan denksport doet. In dat opzicht is ACLO toch wel alles. 

Door: Lucia Grijpink