Groninger Studenten Cabaret Festival

Groninger Studenten Cabaret Festival

gepubliceerd : 17 december 2016

Deel deze pagina

“Na drie studies nog maar één “P” op zak, en dat is de panfluit…”

Selma Visscher (21) wint de Juryprijs op de dertigste editie van het Groninger Studenten Cabaret Festival.

Het Groninger Studenten Cabaret Festival is al dertig jaar een fenomeen in de stad Groningen. Drie dagen vol theater, muziek en grappen door en voor studenten. Het Groninger Studenten Cabaret Festival heeft veel aankomend talent ontdekt zoals: Jochem Myjer, Theo Maassen, Mike en Thomas, Johan Goossens, Martijn Koning en Kirsten van Teijn. Dit jaar viert het festival haar dertigjarig bestaan met een speciale lustrumeditie. GroningenLife! was bij de finale om jou nu te vertellen wat je gemist hebt.

Vijftien minuten voordat de voorstelling begint zit de zaal van de Stadsschouwburg Groningen tot de nok toe vol. Naar beneden gekeken zie je de grijze haren van de volwassenen die zich wel een plek op de eerste rang konden veroorloven. De balkons worden gedomineerd door de studenten. Helemaal rechtsboven heeft een meisje al twaalf selfies gemaakt, ze hangt nonchalant met haar gehakte laarsjes over de rand van het balkon. Haar clubgenoten volgen spoedig haar voorbeeld en in no time verschijnen overal de telefoons en worden de glazen met wijn en bier geheven. De beste manier om de tijd te doden is natuurlijk door allemaal even je Snapchat story bij te werken.

Maaike en Marloes zijn voor het eerst in de Stadsschouwburg. De rest van hun jaarclub zit ergens beneden, want die hadden al eerder kaarten geregeld. “Het was voor ons een beetje last minute, maar wel fijn dat er nog kaarten waren en ook voor de finale, dan zijn de goede vast over toch?” Ook voor Elianne is het de eerste keer bij een cabaretvoorstelling. “Ik ben eerstejaars en meegesleept door mijn huis, neehoor grapje anders was ik ook wel gegaan haha.”

Dan dimmen de technici het licht, het geluid in de zaal verstomt en onder tromgeroffel komt Karin Bruers het podium opgerend. “Wie is student?” roept ze. Vanaf de balkons klinkt gejoel en onbedoeld wordt er wat bier naar beneden gegooid. “Buuuuuhhhhh, allemaal al dronken zeker ofnie?” roept Bruers terug. Ze is de presentatrice van de avond en moet het publiek even opwarmen voordat de kandidaten hun voorstellingen beginnen. Ze hakt er direct lekker in: “Zeg schat, hoe heet jij?” roept ze naar een meisje op de eerste rij. “Cathelijne.“ Gegrinnik in de zaal, het eerste slachtoffer is gevonden. “En waar kom je vandaan Cathelijne?” Cathelijne is inmiddels gaan staan. “Uit Bussum”, zegt ze en waarschijnlijk voelt ze de bui al hangen. Bruers is nog niet klaar: “En wat doet pappie Cathelijne?” Natuurlijk is pappie advocaat. De zaal barst in schaterlachen uit en als Cathelijne dan ook nog toegeeft dat ze ook rechten studeert is de cirkel helemaal rond.

Dan kondigt Bruers de eerste finalist van de avond aan, Andries Tunru. Zijn programma sluit erg aan bij het jonge publiek in de zaal. Hij wisselt snelle grappen af met persoonlijke stukjes theater en vliegt over het podium. Later laat hij zijn muzikale kant zien met een mooi emotioneel liedje, een hertaling van Tim Minchin’s “Not Perfect” die mooi aansluit bij het verhaal wat hij daarvoor vertelde. Als afsluiter speelde hij nog een realistische kinderliedjes medley: “Altijd is Kortjakje ziek, want Achmea betaalde haar chemo niet…”  

De optredens zijn volgens hem zo verschillend en goed dat hij in de pauze niet durft te zeggen wie er gaat winnen. “Ik wil het liefst de juryprijs winnen, dat is toch de hoofdprijs vanavond. Het zou ook wel echt leuk zijn als de prijzen over ons drieën verdeeld worden.” Uiteindelijk krijgt hij zijn deels zijn zin, Andries krijgt de publieksprijs, Ben de persoonlijkheidsprijs en Selma de juryprijs.

Benjamin van der Velden is als tweede aan de beurt, zijn stijl is abstracter dan die van Andris. De grappen over VVD’ers met een Yoki-snor vallen niet bij iedereen even goed, wellicht omdat de corpsballen op de balkons niet allemaal over enige zelfspot beschikken. Maar als hij zijn liedjes speelt op de piano luistert iedereen aandachtig naar de aangrijpende en poëtische teksten als “God is een klamme boterham, met een zwevend stukje kaas ertussen...” en “De straten van Amsterdam, waar ik verliefd word op alles wat ik neuken kan…” Het optreden van Ben is wat gedurfder dan dat van Andries, abstracter en kritischer. Mijn buurmannen Maarten en Guy waren er wat minder over te spreken. “Die Andries was toch wat meer ad-rem, ik had het idee dat die Ben er niet helemaal lekker in zat nadat hij onderbroken werd in het begin”, zegt Maarten.

Het laatste optreden is van Selma Visscher. Haar programma gaat over eenzaamheid en alle stukken passen zo mooi bij elkaar dat het al snel duidelijk is dat zij de juryprijs gaat winnen. Ze begint nog met wat standaard grappen: “Mijn liefdesleven is als België, meestal gebeurt er helemaal niks, maar als er dan wel wat gebeurt is het iets vreselijk ergs.” Echter ze gaat al snel over op het wat meer theatrale deel van haar voorstelling. Als ze vertelt over haar studie panfluit op het conservatorium van Amsterdam valt bij sommigen al de grote semi-driehoekige instrumentenkist op de piano op. En inderdaad al snel gaat de kist open en Selma pakt er iets uit: een biertje, haha. Ze neemt een slokje en haar broer begint op de accordeon te spelen: De soundtrack van de film Titanic.

En dan fluit Selma haarzuiver de vocalen van het nummer van Celine Dion op het bierflesje. De winst heeft ze in de zak, iedereen fluit wel eens op een bierflesje, maar de tonen die Selma er uit weet te halen zijn prachtig. Het publiek kijkt met een mengeling van bewondering en lach naar hoe bij de laatste hoge tonen het bier uit het flesje spuit. Het maakt haar optreden voor iedereen onvergetelijk en achteraf zeggen Maarten, Guy, Maaike, Marloes en Elianne dat als het elk jaar zo goed is, ze zeker weer terugkomen.