Huis van de Maand: Februari!

gepubliceerd : 27 februari 2015

Deel deze pagina

In de achtertuin van het Zernike terrein staat It Bernlefhûs, op een klein kwartiertje fietsen van het centrum. In dit huis wonen vier mannen die allemaal lid zijn van de Friese studentenvereniging Bernlef. Ze spreken vloeiend Fries, hun huis is behangen met Friese vlaggen. Maar komen ze ook uit Friesland?

Deze maand: It Bernlefhûs
Waar: Zonnelaan (Sinneleane)
Wie:
Mike (22), Spaans, International Business
Daan (21), Spaans
Frans (23), Frans (echt waar)
Anno (21), Technische bedrijfskunde

Als jullie in een Bernlef huis wonen, komen jullie zeker allemaal uit Friesland?

Daan legt uit: ‘Nee eigenlijk komt niemand van ons uit Friesland. Ik kom gewoon uit Groningen. Mijn moeder is wel Fries en daar kwam dan ook de interesse voor de Friese taal vandaan. Vanaf m’n 16e ben ik het gaan leren.’ Frans voegt eraan toe: ‘Bij mij was het ongeveer hetzelfde. Ik kom ook uit Groningen en ik heb een Friese vader.’

Mike wijst naar de rode vlag op z’n deur en zegt: ‘Ik kom uit Twente, net als Anno. Ik zat helemaal nog niet bij Bernlef toen ik de rest leerde kennen.’

Maar als jullie elkaar niet via Bernlef kennen, hoe zijn jullie dan bij elkaar gekomen?

‘Eigenlijk kennen wij elkaar van de studie’, vertelt Daan. ‘Mike en ik studeren Romaanse talen en culturen – wat nu Europese talen en culturen  is – met als richting Spaans. Frans studeerde Frans (hij blijft leuk) en had een aantal vakken met ons, waardoor we bevriend raakten.’ ‘Ik woonde als eerste in dit huis’, legt Mike uit. ‘Toen ik nieuwe huisgenoten mocht uitzoeken, heb ik hun gevraagd en zo zijn we gevormd.’

Mike, jij zit nu wel bij Bernlef. Hoe ben je daar als Twentenaar zonder Friese familie terecht gekomen?

Mike: ‘Eigenlijk hebben Frans en Daan me aangestoken. Zij waren al actief lid. Ik had op dat moment net m’n propedeuse (alle punten van het eerste jaar) behaald en dus vond ik het tijd om m’n studentenleven op te krikken. Daarom besloot ik lid te worden van Bernlef. De Friese taal is best goed te begrijpen. Het lijkt heel erg op het Twents!’

‘Een nieuwe huisgenoot hoeft ook niet per se bij Bernlef te zitten’, zegt Daan. ‘Laatst hadden we een onderhuurder die geen lid was. Maar na een paar maanden bij ons in huis te hebben gewoond werd hij toch lid. Je wordt als het ware gebernleft in dit huis.’ Mike trekt z’n neus op. ‘Dat klinkt heel vies, Daan.’

Wat doen jullie dan allemaal bij Bernlef?

Frans zegt enthousiast: ‘Het is een soort verlengde huiskamer voor ons. Na een dag hard studeren kun je daar altijd terecht om aan de bar een biertje te drinken en bij te praten. Ik zit zelf in meerdere commissies, zoals de lustrumcommissie, waarbij ik de mooie taak had om het lustrumdrankje samen te stellen, de almanakcommissie, de KEI-weekcommissie en ik werk mee aan De Harpe (het verenigingsblad) samen met Daan.’ Daan: ‘Ik heb twee jaar geleden bestuur gedaan. Daar was ik skriuwer (secretaris).’ ‘Ik ben nu ponghâlder (penningmeester) in het bestuur,’ voegt Mike eraan toe. ‘En Anno is voorzitter van de activiteitencommissie.’

Jullie zijn dus heel actief bij Bernlef! Praten jullie dan ook Fries met elkaar?

Daan: ‘Frans en ik wel, maar om Fries te praten met Mike zou wel een beetje gek zijn. Dat deden we in het begin niet, dus dat gaan we ook nooit doen. Ik heb alleen wel de neiging om, als ik ’s nachts na een Bernlef avond thuis kom en Mike op de bank zie liggen, een verhaal tegen hem te beginnen in het Fries. Dan heb ik de hele avond Fries gesproken en kan ik er niet meer mee ophouden.’

Heeft Bernlef nog leuke Friese tradities? 

‘Veel verenigingen komen bij ons langs voor het spiekersloan,’ begint Frans. ‘Eigenlijk heet het gewoon spiekerslaan, maar zij maken er een soort Twents woord van. Bij dit spel mag je om de beurt een poging wagen om je spijker zo diep mogelijk een blok hout in te slaan. Wie dat het eerst voor elkaar krijgt, is de winnaar. En als je zo hard slaat dat er een vonk vrij komt, mag je een slok bier uitdelen. Verder heb je het barklunen. In Bernlef staat een u-vormige bar. Twee personen gaan aan de uiteinden van die bar op hun knieën zitten en bij de start van het nummer ‘Circus Renz’ van DJ Goldfinger moeten ze naar het midden van de u racen en zo snel mogelijk hun drankje opdrinken. Wie het eerste z’n glas op z’n hoofd heeft gezet, om te bewijzen dat ie echt leeg is, heeft gewonnen. Een keer per jaar organiseren we het Groninger Openbaar Barkluun Kampioenschap, waarbij heel veel studentenverenigingen uit Groningen meedoen.’ Daan: ‘Boven de u-vormige bar zit een stalen constructie waar je in kunt klimmen. Als je van daaruit een biertje bestelt, krijg je twintig cent korting.’ ‘Maar je moet wel oppassen,’ voegt Frans eraan toe. ‘Want je loopt de kans dat mensen aan de bar je schoenen uittrekken en ze voltappen met bier.’ ‘Ja,’ grinnikt Daan. ‘Maar dan is je biertje wel gratis.’

Er worden door Groningers vaak grappen gemaakt over Friezen. Merken jullie veel van die strijd tussen de provincies?

Mike zegt lachend: ‘Volgens mij heerst die clash vooral onder ouderen en voetbalfans. Als je dus rond de twintig bent en niet van voetbal houdt, merk je er vrij weinig van.’ Frans vertelt: ‘Ik ken zelfs Friezen die in Leeuwarden studeren, maar toch in Groningen wonen. Dit is namelijk een veel betere studentenstad, met veel meer gezellige kroegjes en natuurlijk Bernlef!’

Als jullie straks klaar zijn met studeren, waar gaan jullie dan wonen? Groningen of Friesland?

Daan: ‘Ik sluit het zeker niet uit dat ik in Friesland ga wonen. Het is een zeer verwelkomende provincie. Maar ik denk dat ik eerst in het buitenland ga wonen, in een Spaanstalig land of Engeland. Misschien ook wel in een stad in Nederland, maar het wordt wel moeilijk om een stad te vinden die Groningen overtreft.’ Mike knikt instemmend. ‘Ik ga denk ik ook naar het buitenland.’ Frans zit meer te denken aan Zuid-West Friesland. ‘Ik denk dat ik overal wel kan wonen. Als ik maar niet in Flevoland eindig.’

Drie potten thee en veel cake met slagroom later, is het tijd om te gaan. Hoe zeg je ‘doei’ in het Fries? ‘Oant sjen.’ ‘Oké, oant sjen!’  

Door Lucia Grijpink