Huis van de maand: Juni!

gepubliceerd : 01 juli 2015

Deel deze pagina

In het F.arthouse wonen vijf klasgenoten. Ze hebben gemeen dat ze allemaal van kunst houden en daarom allemaal Fine Arts studeren aan de Academie Minerva, de kunstacademie van de Hanze. Daarnaast is het ook nog eens een heel internationaal gezelschap: de huisgenoten komen van heinde en verre om hier in het mooie Groningen te kunnen studeren! Wij namen plaats aan de keukentafel om te vragen hoe dat is…

Deze maand: F.ARTHOUSE
Waar: Nieuwe Kijk in ’t Jatstraat
Wie:
Frank, 22 – Nederland
Tori, 20 – Engeland
Safira, 22 – Australië
Chris, 25 – Zweden
Claire, 21 – Luxemburg (kon er helaas niet bij zijn, want ze zat in Luxemburg.)
Camille, 22 – Litouwen (oud-huisgenoot, maar nog steeds een graag geziene gast!)

Hoe zijn jullie bij elkaar in huis gekomen?

Frank: “Ehm, volgens mij was het Safira’s idee…” Safira verbetert hem snel: “Nee, ik geloof dat het Tori’s idee was. Ze zocht destijds een leukere kamer.” Tori weet dit te bevestigen en legt uit: “Ja, ik had echt een hele vervelende huisbaas hier en wilde toch liever met vrienden wonen.. Dus het leek ons heel fijn om samen in een huis te wonen.”

Safira vertelt hoe ze aan het huis zijn gekomen: “Het was een oud Vindicat huis en de meisjes die hier woonden zijn hier alle vijf tegelijk weggegaan… hierdoor kregen wij de kans!” Tori: “Tijdens de KEI-week staan ze hier trouwens nog steeds wel eens voor de deur, omdat ze denken dat het nog steeds een Vindicat huis is. Dat is af en toe wel verwarrend, haha.”

Chris, jij staat knap te koken daar… eten jullie altijd samen?

Chris: “Nou, nee… eigenlijk niet echt. Ik denk een keer per week ofzo.” Tori: “We hebben geen vaste huisavond, maar we vinden het vaak wel leuk om samen te koken en te eten.” Chris voegt daar aan toe: “Ja, of we koken allemaal tegelijk, maar eten uiteindelijk niet hetzelfde eten, haha.” Safira begint te glimlachen: “Nou ja, we hebben net een barbecue gekocht, dus hopelijk kunnen we die snel gebruiken!” Tori: “Hmm… die moeten we deze week eigenlijk maar eens gaan gebruiken. We gaan overigens ook wel eens uiteten, we zijn gek op Sushi! Een keer in de maand dan… want het is wel duur.”  

Zitten jullie ook bij elkaar in de klas?

Frank: “Ja, we zitten bij elkaar in de klas en zien elkaar daardoor ook heel erg veel. We hebben dus ook niet echt een huisavond nodig.” De rest begint te lachen en knikt bevestigend. Tori: “Haha, ja… Iedere dag in college is het weer hetzelfde verhaal: tot straks!”

Doen jullie verder dan nog veel samen?

Frank: “Nou… we maken films!”

Dit hoor je niet vaak… jullie maken films?

Safira antwoordt lachend: “Ja… we hebben laatst een surrealistische film gemaakt.” Over de aftiteling is ook al nagedacht: “De naam van het huis is F.Arthouse, afgekort van Fine Arts. Aan het eind van onze film komt dus ook ‘F.Arthouse Films presents’.” Frank: “Precies! Niet Arthouse Productions, maar F.Arthouse.” Tori: “Dat krijg je met kunststudenten.” Safira: “Ja, en het is leuk dat we het samen kunnen doen.”

Hoe is het tijdens de vakanties?

Tori: “Omdat we vaak allemaal even naar thuisthuis gaan in de vakanties en zijn we dan eigenlijk nooit thuis. Safira gaat naar Indonesie (daar wonen haar ouders), Chris gaat terug naar z’n ouders, ik ga naar m’n ouders…” Frank kijkt een beetje beteuterd: “… Ehm, ik ben hier gewoon!” Tori: “Haha, ja dat is zo, maar ook jij gaat wel eens naar je ouders!”  

Missen jullie je familie thuis weleens?

Chris draait zich weg van het fornuis om antwoord te geven: “Nou ja… Mwah. Mijn ouders wonen nu in Duitsland en het is maar 45 minuten rijden. De reden dat ik hier ben gaan wonen, is ook omdat mijn ouders naar Duitsland gingen. Ik wilde echt geen Duits leren en in Groningen kon ik de studie in het Engels doen.” Safira’s ouders wonen natuurlijk wel iets verder weg: “Mijn ouders wonen tegenwoordig in Indonesië en niet meer in Australie. Hoewel dat trouwens ook nog steeds wel vrij ver weg is natuurlijk. Ik heb ze sinds februari niet meer gezien, maar volgende week zijn ze hier. Daar kijk ik ontzettend naar uit!”  

Zou je andere internationale studenten aanraden naar Groningen te komen?

Safira: “Oh ja, absoluut! Ik heb het al aan een paar mensen aangeraden, die ook al naar Nederland zijn gekomen. Het is een fantastische stad, zeker ook voor internationals!” Frank: “Ja, ook voor Nederlanders, haha. Het is echt een studentenstad. De jonge sfeer die er hangt is fantastisch.”  

Wat maakt dit huis zo bijzonder denken jullie?

Tori: “Nu je het zegt, we geven ook wel eens huisfeesten! Dat zijn vooral onze klasgenoten die daarop afkomen. Het zijn dus echt kunstfeesten, haha.” Safira: “Ja! We hebben dit jaar het huis veranderd in een heus spookhuis. De hele keuken was een groot spinnenweb.” Frank: “Eigenlijk worden alle kunstfeesten wel bij ons in huis gehouden.” Safira: “We hebben ook wel een grote tuin, dus daar konden we ook feesten in houden.” Tori kijkt hier een beetje bedenkelijk bij en begint te lachen: “Ehm… ja. Daar staat op dit moment alleen iets teveel onkruid in.” Bij nadere inspectie bleek dit zeker niet overdreven te zijn… Een jungletrip is er niks bij!      

Speelt kunst ook een grote rol bij jullie in huis?

Iedereen begint om zich heen te kijken… Tori: “Nou ja.. we hebben de muren geverfd.” (De muren zijn wit…) Frank: “Het was echt een stuk erger eerst… er was een piemel op het plafond getekend!” Chris: “Maar er hangt en staat ook zeker wel werk van ons door het huis! Wat ik denk dat het het bijzonderst maakt is dat we een stuk creatiever zijn dan de meeste huizen. Zoals Safira zei, met feesten, dan pakken we echt extreem uit! Maar vaak zijn er ook vooral kunststudenten op die feesten.” Frank begint te lachen: “Laatst was het vriendje van Safira hier met een groep jongens. Dat waren allemaal hele grote kerels.  Dat zag er behoorlijk grappig uit naast alle kunststudenten.” Safira moet hier in ieder geval behoorlijk om lachen. Tori valt Frank bij: “Haha, ja.. dat was inderdaad grappig. Ik weet niet wat je moet verwachten van een kunststudent, maar de vooroordelen zijn soms echt waar. Maar uiteindelijk kan iedereen het toch wel met elkaar vinden, we staan overal voor open!”

Door Anouk Theunissen