Jonge Harten Theater Festival: Voelen, denken, doen

gepubliceerd : 24 november 2013

Deel deze pagina

Ieder jaar rond eind november klinkt er een vreemd gebonk in Groningen. Het is het kloppen van alle jonge theaterharten in Groningen, aangezien het Jonge Harten Festival dan plaatsvindt.  Dit is een festival met veel jonge makers in bijna alle theaters van Groningen, dat dit jaar duurt van 22 tot en met 30 November. De voorstellingen variëren van cabaret tot moderne dans met uiteenlopende onderwerpen zoals feminisme, EMINIEM en de jaren tachtig (met schoudervulling). Een van deze voorstellingen is Club 3.0, gebaseerd op de Amerikaanse film ‘The Fight Club'.

The Fight Club is een film uit de jaren negentig, waarin de verteller (Edward Norton) samen met Tyler Durden (Brad Pitt) een club begint met mensen die tegen elkaar vechten. Zij vechten niet om te winnen, maar om ‘tot elkaar’ te komen. Met deze instelling maakte Stichting Nieuwe Helden de voorstelling ‘Club 2.0’. Ondanks het grote succes waren de organisatoren nog niet tevreden. Club 2.0 speelde namelijk nog in de jaren negentig, terwijl we inmiddels al in 2013 leven.

Marc Stoffels en Lucas de Man, de enige twee acteurs uit de voorstelling, kwamen toen op het idee om een nieuwe club op te richten, genaamd – je raadt het al - Club 3.0.  In de film loopt de club na een tijdje uit de hand en wordt het doel om de consumptiemaatschappij letterlijk op te blazen. Het is de bedoeling dat Club 3.0 de visie van onze generatie weergeeft. Het opblazen van bankgebouwen is misschien niet helemaal representatief daarvoor. Maar wat dan wel? Om hier achter te komen, moest het publiek drie fasen ondergaan: voelen, denken en doen.

Het ‘voelen’ gedeelte was nog wel precies zoals in ‘The Fight Club’, namelijk vechten. Telkens mochten twee mensen uit het publiek vrijwillig op de mat gaan staan, elkaar de hand schudden en het gevecht beginnen. Dit eindigde natuurlijk niet in blauwe ogen en gebroken benen, maar in een apart gevoel van eenheid onder het hele publiek, dat de hele avond aanwezig bleef.

Heb je wel eens nagedacht over één woord dat jouw levensvisie omvat? Dát moesten wij als publiek doen tijdens het gedeelte ‘denken’. En dat is lastiger dan je denkt... Er kwamen woorden als geluk, vrijheid en liefde voorbij, maar ook landbouw, technologie en moeder. Vervolgens vertelden Marc en Lucas hun visie. Volgens hen onderscheidt onze generatie zich van alle voorgaande generaties, doordat wij niet gebonden zijn aan religies, theorieën of ideologieën. Om die reden zijn wij vrij om te doen waar we zin in hebben. Wij moeten dus helemaal niks. Dit was de hoofdboodschap van de voorstelling: bedenk dat niemand jou iets kan verplichten, want jij hebt de touwtjes van jouw leven in handen.

Voor het ‘doen’ gedeelte kreeg iedereen een kaartje met een adres in het centrum van Groningen erop. Dit adres moesten wij gaan zoeken - alleen - en vervolgens bellen naar het telefoonnummer dat op dat huis zou hangen. Als je dus donderdagavond ergens in het centrum van Groningen iemand in een portiek hebt zien staan luisteren naar een telefoon met een wazige blik in de ogen, dan weet je wat het was: Club 3.0! De stem aan de telefoon liet de luisteraar nogmaals beseffen dat hij op dat moment even helemaal niets hoefde. In onze drukke studentenlevens vergeten we vaak een momentje voor onszelf te nemen. Deze stem gaf ons dat moment.

Een half uur later stond iedereen in het Jonge Harten Pop-up Café, vlakbij de Grote Markt. Veel mensen die elkaar voor de voorstelling nog nooit gesproken hadden, stonden nu filosofische theorieën uit te wisselen over het ‘moeten’. De acteurs zaten er uiteraard ook tussen en babbelden vrolijk mee. Het was duidelijk een avond waar nog lang over nagedacht en gepraat zou worden, want zo’n fantastisch gevoel van eenheid en van vrijheid had behoorlijk veel indruk gemaakt.

Het Jonge Harten festival duurt nog tot en met 30 november. Kaarten zijn te koop via de website en een uur voorafgaand aan de voorstelling op de desbetreffende locatie. Natuurlijk is er korting voor studenten.

Een absolute aanrader om heen te gaan! Maar je moet natuurlijk niks…

Door Lucia Grijpink