RUG doet in masters en missen

gepubliceerd : 20 oktober 2011

Deel deze pagina

Ze moet mooi én slim zijn. Dat vindt de jury ook


De voorrondes voor de Miss Nederland verkiezingen zijn in volle gang. En die is niet alleen voor domme blondjes. Een RUG-promovenda en een studente rechten vertellen waarom ze meedoen. “Juist omdat ik wel inhoud heb, vind ik het slim om mee te doen.”

‘Als ik het maar leuk vind, toch?’

Iris Busscher (26), promovenda, afdeling orthopedie

“Eigenlijk is het helemaal niks voor mij. Mijn omgeving lacht me ook keihard uit. Ik kreeg een mail van een castingbureau waar ik me ooit heb ingeschreven. En een week later nog een. En nog een, met de mededeling: nu kan het nog. Toen dacht ik, weet je wat? Ik doe eens gek en schrijf me in.
Het maakt me niet zoveel uit wat anderen denken. Als ik het maar leuk vind, toch? Afgelopen zondag was de eerste casting. Het was eigenlijk heel leuk. Ik had een kort gesprekje met de jury, moest in zomerjurkje op de foto en een stuk over de catwalk lopen. Toen dacht ik wel ineens: o jee, wat moet ik nu doen aan het eind? Ik ben maar even stil blijven staan en daarna teruggelopen. De man uit de jury zei: ‘Wat heb jij mooie bénen. Maar dat krijg je natuurlijk met een danser.’
Mijn zusje en mijn vriend waren erbij. Hij vindt het maar stom. Maar ach, het is nog pril, dus hij heeft er niks over te zeggen. Hij heeft wel elke dag op me gestemd, net als mijn collega’s.
Ik heb het niet aan iedereen verteld. De orthopedische wereld is nogal een mannenwereld; niet alle orthopedie- en arts-assistenten weten het. De paar vrouwen die er werken wel en zij vinden het hartstikke leuk.
Ik ben graag bezig met mode en uiterlijk en vind het leuk om ook op mijn werk in een jurkje en op hakken rond te huppelen. Wat dat betreft ben ik niet het doorsnee type orthopeed.
Op de introductie van de Miss Nederland-website staat een profiel waaraan de ideale miss moet voldoen: hoog opgeleid, representatief en in staat om een gesprek te voeren met de minister-president bijvoorbeeld. Vervolgens reageren er meisjes waarvan ik denk: hmm. Ik vraag me af of ze van tevoren hebben gescreend en hoe.
Ik zie wel waar het schip strandt. Ik ben vast hartstikke de oudste en geen 1.75 net als de rest, maar heb wel meer levenservaring en een leuk verhaal. Als ik win, kunnen ze me bij Balkenende aan tafel zetten.”



‘Een vrouw is meer dan een lustobject’

Chesmee Aringaneng (21), vierdejaarsstudent rechten

“Vroeger kwam de verkiezing altijd op tv. Dan zag ik het samen met mijn moeder en dacht vaak: ‘oh, wat zijn die meisjes mooi.’ Toch heb ik er nooit aan gedacht om mezelf op te geven. Ik deed aan taekwondo op hoog niveau en vond later mijn studie belangrijker.
Sinds een jaar werk ik vier dagen per week bij De Brauw, Blackstone en Westbroek, één van de grootste internationale advocatenkantoren in Nederland. Daar hoorde ik een paar maanden geleden van de Miss World Netherlands verkiezing. Je kon ambassadeur van het jeugd sportfonds worden en dat leek me super. Ik eindigde bij de laatste tien en gaf me daarna op voor miss Nederland. Ik heb ontdekt dat er door een missverkiezing veel deuren voor je open gaan. Je leert hoe je jezelf het beste kunt presenteren. Wat je wel en niet moet zeggen. Persoonlijk vind ik het bijvoorbeeld niet slim om aan de jury te verkondigen dat je meedoet voor gratis make-up. Ook al is dat een leuke bijkomstigheid.
Als miss wil ik me inzetten voor goede doelen. Ik wil ergens voor staan. Meer doen met mijn gezichtje dan alleen maar leuk zijn. Als het me niet zou gaan om de inhoud was ik wel model geworden.
Je kunt niet zeggen dat een missverkiezing géén vleeskeuring is. Maar juist omdat ik wel inhoud heb, vind ik het slim om mee te doen. Zo kan ik laten zijn dat een vrouw meer is dan een lustobject. Een slimme rechtenstudente met een leuk koppie, zal meer indruk maken dan iemand die alleen maar mooi is. Je wilt toch graag dat de miss die je land vertegenwoordigt iets nuttigs zegt?
Afgelopen week was de eerste casting. Toen zag ik wel dat sommige kandidaten niet bijster slim zijn. Hopelijk worden die niet gekozen, zodat de organisatie haar naam hoog houdt. De jury vroeg mij of ik me wel Nederlands voel. ‘Je hebt geen blond haar en blauwe ogen’, zeiden ze. Tja, als ze een typisch Drents meisje willen, zijn mijn kansen klein.
Op mijn werk weet iedereen dat ik meedoe aan de verkiezing en de reacties zijn alleen maar positief. Waarom zou ik het niet vertellen? Voor mij verschilt de wereld van de missverkiezingen niet van die van de advocatuur. Ik ben mezelf, maar doe wel wat bij de verschillende functies hoort. Werk is werk.”


Bron: Universiteitskrant, www.uk.nl