Mauro Mag Zeuren

We zijn allemaal de afgelopen weken tig keer met het verhaal van Mauro geconfronteerd. En ja, ook ik heb er een mening over. Want het is verschrikkelijk wat er gebeurt met die jongen. Iets meer dan een jaar geleden ben ik een half jaar naar Zweden verhuisd om daar een semester te proeven van het Scandinavische studentenleven. De maanden vlogen voorbij, maar in de laatste weken van mijn verblijf daar voelde ik mij al ontzettend verbonden met de mensen die ik er had leren kennen. Ik sprak de taal genoeg om me te kunnen redden, ik kende de gewoontes van de cultuur en ik voelde me thuis in Zweden. Dat was na een kleine zes maanden. Het moet onvoorstelbaar zijn voor Mauro. Acht jaar woont hij al in Nederland. Acht jaar.

Acht jaar geleden was ik zestien, twee jaar jonger dan Mauro. Ik maakte me druk om het huiswerk van wiskunde, het groepje mooie meisjes in de kantine en de plukken haar die zich in steeds zichtbaardere mate onder mijn oksels begonnen te vormen. Mauro maakt zich zorgen om zijn leven. Over het feit dat hij de mensen van wie hij houdt moet verlaten. Daar zou een Brabantse jongen die toevallig uit Angola komt zich niet druk om moeten maken. Autorijden, meisjes, studeren, bier drinken, FIFA spelen, daar zou hij zich mee bezig moeten houden.

Bij de situatie rond Mauro schaam ik me er soms een beetje voor dat ik wel in Nederland ben geboren. Het voelt ongemakkelijk dat ik wél zonder zorgen in Groningen rond kan lopen en wél kan stoppen met studeren zonder dat daar levensbedreigende consequenties aan vast kleven. Het leven kan cru zijn. Want het is een tikje afgezaagd als mensen zeggen dat je dankbaar moet zijn dat je in Nederland bent geboren en niet in een gebied dat door oorlogen, vulkaanuitbarstingen of hongersnoden wordt geteisterd, maar het is wel zo. Want een onbezonnen studentenleven in Groningen gun ik Mauro uit de grond van mijn hart.

Hoe de situatie zich precies zal ontwikkelen is nog niet duidelijk. De media aandacht voor Mauro zorgt er gelukkig voor dat we allemaal worden geconfronteerd met een reality check. Met een dubbel gevoel focus ik mijn energie op het studeren, want er zitten weer tentamens en deadlines aan te komen. Ik weet nu hoe het ook kan. Zeur dit semester eens iets minder over je tentamens en het te verrichten studiewerk. Want wat heb je nou eigenlijk te zeuren? Precies. Geen gezeik, wees blij.
 

04-11-2011 | door: Gosse |