Een half uur in een studentenhuis

Een half uur in een studentenhuis

11 december 2019 door Sonja
Deel deze pagina

Een half uur in een studentenhuis: een kort verhaal. Er was eens… ik. Om half twaalf ’s avonds, in bed, wachtend tot de slaap me zou vatten. In een meidenhuis waarin iedereen erg op zichzelf is, is een dag zoals deze best uitzonderlijk. Alles lijkt fout te gaan.

De lampen op de hal zijn geknapt, de vaatwasser staat op exploderen en de wasmachine is pas vervangen en daarom moet ie-de-reen tegelijk wassen. Als je met zeven dames in één huis woont levert dat nogal wat problemen op. De groepsapp draait – ten minste, voor zijn doen – overuren. Wie kan er om half twee een was draaien? Wie heeft haar was er nog niet uitgehaald? Van wie is die sok die op de trap slingert? Het is druk verkeer in het rustige huis met de rustige meiden. Maar dan komt het. Het is dus, juist, half twaalf. Ik wilde graag uitgerust de nieuwe week beginnen. Maar denk je dat dat lukt? Natuurlijk niet.

Elf uur eenendertig

Beneden hoor ik iemands deur open en dichtgaan en niet veel later klinkt het geluid van pannen op het aanrecht. De besteklade wordt dichtgesmeten. De geur van een maaltijd met overdreven veel knoflook en olie sijpelt door alle kieren en gaten mijn slaapkamer binnen. Tegelijkertijd rijft er van buiten een wolk van wietlucht door mijn raam. Ja, dat is de buurman weer. Het is zo’n moment dat je denkt: moet dat nou echt? Nu?  

Elf uur veertig

De deurbel gaat. Sterker nog, beide deurbellen gaan. Die ene die kapot is en die ene hele nare zoem doet, en die ene die precies boven mijn slaapkamerdeur is opgehangen en twee keer héél hard rinkelt. Een huisgenoot rent de, jawel, drie trappen van haar kamer naar beneden en bedankt de pizzabezorger enthousiast. Het lampje van mijn telefoon brandt en ik zie het zoveelste appje op mijn scherm. Of de wasmachine alweer vrij is. Gelach op de gang. Dichtslaande deuren. Rinkelende sleutelbossen.

Elf uur tweeënvijftig

Van de verdieping boven mij klinken de eerste klanken van een gitaar. Een melodie die onmisbaar bij het populaire liedje Dance Monkey hoort en ik moet nu écht gewoon láchen van frustratie. Túúrlijk. Alsof ik dat liedje niet al tachtig keer heb gehoord vandaag. Maar dan komt het. Ze begint te zingen. Niet alleen ze, maar nóg iemand. Er klinken meerdere stemmen en mind you, dit is weliswaar écht muzikaal talent. Een hele eigen versie van het nummer van Tones and I, live in mijn studentenhuis. Een mengeling van knoflook, wiet en vrolijke melodieën vullen mijn slaapkamertje. Twaalf uur drie. Ik doe de lampen weer uit en laat me vallen in een nog maar kortdurende nacht. Het ritme van dance for me, dance for me, dance for me zingt me in slaap.

meer blogs van "Sonja"