De teletubbies van de 4 mijl

De teletubbies van de 4 mijl

gepubliceerd : 22 oktober 2018

Deel deze pagina

‘Het idee kwam destijds van mijn collega, hij zei: zullen we de 4 mijl gaan lopen als Teletubbies? Geen idee, wat zijn logica erachter was, maar ik dacht direct, ja goed idee.’
Aldus, Tinky Winky: ‘Met een groep nuchtere Groningers, lopen wij zo de 4 mijl.’

Zo simpel kan het dus zijn om tradities geboren te laten worden. Al vier jaar is de 4 mijl een viertal excentrieke lopers rijker: Tinky Winky, Dipsy, Laa-Laa en Po.

En nu de prangende vraag die ons allemaal bezighoudt: waarom eigenlijk?

Waarom jaarlijks vier Teletubbies bij de vier mijl opduiken
‘De mensen die mij kennen kijken er niet heel raar van op, zij weten: die jongen die spoort niet.’ Zegt Ben, de onveranderlijke Tinky Winky van het viertal.
‘Ik dacht eerst: is gewoon geinig, dan ziet iedereen ineens vier Teletubbies rennen. Raar idee misschien, maar dat vond ik wel grappig. Maar al snel merk je de reacties vanuit het publiek: kinderen die je knuffels willen geven, mensen die met je op de foto willen, handjes willen geven. Dat had ik eerder totaal niet verwacht. Dat was toen ook direct de drijfveer van, jongens we gaan het volgend jaar weer doen.

Intervaltraining van knuffels en high fives
‘Ik heb geen moment gedacht, waar ben ik aan begonnen. Maar de eerste keer was wel zwaar, je hebt dat pak aan met twee hele kleine ogen om doorheen te kijken, maar als je aan het hardlopen bent schudt dat hele hoofd heen en weer, je ziet heel weinig, dus krijg je heel weinig mee van het parcours en van de sfeer.’
Volgens onze paarse vriend lijkt hun versie van de 4 mijl meer op een intervaltraining. ‘Tijdens het rennen ben je bent aan het springen, je bent aan het dansen, je geeft knuffels, mensen willen high fives en met je op de foto.’ Er wordt heen en weer gerend, van de ene naar de andere kant: ‘Vervolgens hoor je weer kinderen aan de andere kant schreeuwen, ren je daar weer naartoe.’
‘Dit jaar was het heel erg warm en in zo’n pak is dat gewoon verschrikkelijk. Iedereen vraagt ook: hoe houd je het vol? De enige manier om het vol te houden is: niet nadenken, gewoon rennen. Toch ben je blij als je over de finish bent en het eindelijk hebt gehaald.’

Publiek
Dus, nu kun je je afvragen: nou Tinky Winky, waarom ga je dan toch elk jaar zo de 4 mijl rennen?

‘Het is niet dat ik denk: goh, laat ik mezelf in een warm pak hijsen en laat ik vier mijl gaan rennen. Nee je doet het echt voor het publiek.’
Volgens Tinky zijn met name kinderen groot fan. Alhoewel sommige kinderen het ook wel een beetje spannend vinden, ja deze Tubbies zien er toch wel wat anders uit dan onze jeugdvriendjes van tv.

Maar over het algemeen heerste er een positieve sfeer over het publiek. ‘Die vonden het toen direct al heel leuk. Dit jaar zijn we al vanuit huis als Teletubbies naar het startpunt gegaan, dan zie je vier Teletubbies in de auto die naar mensen zwaaien.’ Om de verantwoordelijke autobestuurders een hart onder de autoriem te steken, de bestuurder had zijn masker wel af.
‘Op mijn weg terug naar huis, zei een klein meisje dat ze ons zag zwaaien in de auto. Dat vind ik dan heel leuk dat ze ons al zag zwaaien in de auto. Het is gewoon leuk voor de kinderen.’
De onverwachtse factor van het publiekelijke enthousiasme was de aanleiding voor een nieuwgeboren traditie. ‘Ik heb niet de lust om verkleed de vier mijl te lopen, maar dit zit er nu gewoon in. Volgend jaar lopen wij sowieso gewoon weer mee als Teletubbies. Zolang ik in Groningen woon zou ik altijd de vier mijl willen blijven lopen. Of ik dat altijd als Teletubbie zou doen, dat weet ik niet.’

Foto's komen uit het archief van de 4 mijl Teletubbies.